Nowy basior! - Shogun

Od Eter'a CD Rosaline

-Gdzie idziesz? - zapytałem aby przynajmiej trochę podtrzymać rozmowę.
-Sorry, ale nie mam ochoty na rozmowę.
-Nie no okey. - odpowiedziałem i zacząłem iść w stronę lasu.
-A ty nie wracasz do jaskini? - zapyrała
-Nie... przejde się.
-Ale leje deszcz.
-Z cukru nie jeatem.
Lekko zaśmiała się i odeszła. Nie wiedząc co dalej robić poszedłem w las. Szedłem chyba do wieczora. Bo zanim się obejrzałem trafiłem nad jakiś staw i było ciemno. Miałem już wracać gsy nagle ujrzałem posrać smoka w cieniu.
-Kto tam jest? - zapytałem.
Z cienia wyłonił się czarny jak.smoła smok z wielkimi skrzydłami, które mogłoby gdyby zechciały okryć całą planetę. Chciałem uciec, ale nie mogłem się ruszyć z podziwu.
-Uciekaj! - usłyszałem głos wadery, z którą rozmawiałem.
-Dlaczego?
-On Cię może zabić. Powoli wycofaj się bez gwałtownych ruchów. - nie czółem zagrpżenia z jego strony więc nadal stałem w tym samym miejscu. Nie drgnąłem ani ja,.ani smok.

Rosaline?

Od Cheshire CD Rosaline

- Powinniśmy walczyć. - powiedziałam po chwili namysły
Rosaline natychmiast wyrwała się z transu obdarzając mnie dziwnym spojrzeniem. W jej oczach widziałam zdziwienie i przerażenie, a na ustach ironiczny uśmiech, jakby patrzyła na wariatkę.
- Przecież mówiłam, że tamte watahy mają przewa... - zaczęła, ale nie pozwoliłam jej skończyć zdania
- Kto mówi o watahach. Przecież mówiłaś o dziesięciu szpiegach. - rzuciłam
Wadera kiwnęła głową na znak, że rzeczywiście tak mówiła. Otworzyła usta jakby chciała o coś zapytać, ale ja ciągnęłam moją wypowiedź.
- Więc zabijmy ich. Szpiegom powinniśmy dać sobie radę. - dokończyłam
Przerażenie w oczach Rosaline niebezpiecznie wzrosło.
- Nie możemy ich zabić. Co jeśli... wrogie watahy się o tym dowiedzą? - spytała
Zaatakują. To było jasne. Przeklnęłam pod nosem zła, że nie pomyślałam o takim szególe. Chwilę jeszcze siedziałam w ciszy starając się wymyślić nieco bardziej skutecznego. Po chwili w mojej głowie zrodził się pewien pomysł.
- Skąd wiesz o liczebności wojsk? I o tym, czego tu szukają? - spytałam
- No... zwiadowcy czasem przynoszą informacje... ale to nie jest potwierdzone... - wadera jakąła się zdradzając niepewność
- Nie jest potwierdzone. - powtórzyłam cicho. - Dzisiaj to ja przejmę rolę zwiadowcy. Odnajdę szpiega, spróbuję dowiedzieć się co tutaj robi, a potem kiedy wróci do watahy wyruszę za nim. Dowiem się, o czym rozmawia z przywódcami, a przy okazji sprawdzę stan wojsk.
Wzięłam głęboki oddech i wyprostowałam się dumnie. Wbiłam wzrok w Rosaline. Na jej twarzy malowało się skupienie, widać było że waha się nad moim pomysłem.
- Nie mogę na to pozwolić. - powiedziała po chwili
Wzruszyłam ramionami śmiejąc się pod nosem.
- Nie proszę o pozwolenie, a nawet i bez niego wyruszę. Wiesz, że twoje słowa wcale nie mają dla mnie zbyt dużej wartości?
- To... w takim razie wyruszę z tobą. - usłyszałam w odpowiedzi
Przez chwilę uznawałam to za żart, jednak po chwili milczenia ze strony mojej towarzyszki zrozumiałam, że naprawdę chce się ze mną wybrać.
- Umiesz się skradać i ukrywać? Ja mogę zmienić się w ptaka czy inne zwierzę, więc nie będę wzbudzać podejrzeń. A co z tobą, dasz radę? - spytałam
Wilczyca kiwnęła nieśmiało głową, co uznałam za odpowiedź twierdzącą. Wahałam się. Nie widziałam w niej kogoś, kto zbytnio nadawał się na szpiega. Chociaż z drugiej strony... Jeśli ją wychwycą i zabiją, to już nie moja sprawa. Sama się o to prosiła. Wiedziałam też, że zapewne nie zmieni zdania, dlatego w ostateczności się zgodziłam. Wadera uśmiechnęła się do mnie. Planowałyśmy wyruszyć wieczorem, bo wtedy szpiedzy wychodzą poszukiwania. Reszta dnia mijała mi niezwykle wolno, podekscytowanie nie pozwalało mi się niczym zająć na dłużej niż minutę. Kiedy zachodziło słośce, z lekkim uśmiechem szłam za Rosaline w kierunku wschodniej granicy. Z jej zeznań dowiedziałam się, że to właśnie z tamtąd wyruszają zwiadowcy dwóch obcych watah. Po pewnym czasie znalazłyśmy się na polanie w niewielkim lesie. To było świetne miejsce na kryjówkę, a fakt że szlaki położone przy tym terenie były najłatwiejsze do pokonania podwyższał nam szanse na spotkanie nieprzyjaciela. Z dużą grację wspiełam się na jedno z drzew, towarzysząca mi Rosaline ukryła się krzakach. Zacisnęłam kły i wypowiedziałam zaklęcie. Przez chwilę przed oczami zrobiło mi się ciemno, czułam jak wszystkie kości łamią mi się na kawałki. Było to nieprzyjemne uczucie, choć ból rozbudził mnie do działania. Po chwili byłam już pod postacią wrony. Wbiłam szpony w gałąź i zaczęłam czekać. Z początku nic się nie działo, z braku zajęcia zaczęło ogarniać mnie zmęczenie. Przymknęłam oczy. Jak na zawołanie, kilka minut później z letargu obudził mnie odgłos kroków. Poczułam, jak po ciele przechodzi mi dreszcz. Obok nas, po ziemi przechodził jakiś wilk. Dobrze zbudowany basior o kasztanowym futrze. Aż dziwny był fakt, że wybrali go na szpiega, skoro tak słabo mu idzie maskowanie odgłosów kroków. Kiedy nas minął dałam Rosaline znak, że ma tu czekać. Ja sama rozłożyłam skrzydła i poleciałam za wilkiem.
<Rosaline?>

Od Rosaline

Otworzyłam oczy. Był poranek. Wyciągnęłam się i wstałam. Powolnym krokiem wyszłam z jaskini. Słońce wschodziło, oświetlając moje futro. Nagle zaburczało mi w brzuchu. Poszłam, więc na polanę coś upolować. Znalazłam stadko jeleni. Podkradłam się. Wzięłam głeboki wdech i rzuciłam się na wcześniej upatrzonego jelonka. Wbiłam mu swoje kły w szyję i po chwili upadł już martwy. Pazurem rozciełam mu skórę i zaczęłam jeść. Nagle za plecami poczułam coś, a raczej kogoś. Odwróciłam się i ujżałam wilka.
- Kim jesteś? - zapytałam - I dlaczego przeszkadzasz mi w trakcie posiłku? - prześwietliłam wilka wzrokiem

Blusji? Sory, że krótkie, ale ostatnio słabo z veną :/

Od Daenerys CD Shay,a

Zderzyłam się z twardym podłożem. Niestety miałam takie pecha, że wylądowałam na prawy bark. Otworzyłam oczy. Było ciemno, wiec nic nie widziałam.
- Shay? – odezwałam się.
- Daenerys? – odpowiedział.
Ulżyło mi, że nie byłam tu sama. Wstałam, jednak przez upadek jęknęłam z bólu, gdy tylko przeniosłam ciężar ciała na prawą przednią łapę.
- Nic ci nie jest? – pokręciłam głową, co było całkowicie bez sensu, bo tego nie widział.
- Nie. – więc odpowiedziałam. – Masz coś, czym można stworzyć światło? – zapytałam, a po kilku sekundach pojawiły się płomyki.
- Panuje nad światłem, więc raczej mam. – odparł uśmiechając się delikatnie.
Płomienie, wyglądały jak błędne płomyki, tyle że były żółte. Wpatrzyłam się w nie. Wtedy przede mną pojawił się duch tygrysa, więc odsunęłam się wystraszona. Niby jestem przyzwyczajona do widzenia duchów, ale jednak nadal czuję delikatny strach, gdy pojawiają się tak nagle jak z podziemi.
- Co jest? – no tak. On ich nie widzi.
Tygrys się na mnie patrzył. Wyglądał jak zwykły kot, tyle że nie miał oby oczu, a jedno ucho mu wisiało bezwładnie na skórze.
- Nic. Po prostu... – rozejrzałam się. – Jest tu wiele duchów. – stwierdziłam widząc wiele zjaw, które błądziły w tym korytarzu.
- Widzisz duchy? – zapytałam, a ja tylko kiwnęłam głową.
- Zginiecie... – odezwał się jeden z duchów, a potem wszystkie to powtarzały.
- Musimy znaleźć wyjście, bo skończymy tu jako potępione dusze jak te. – powiedziałam i ruszyłam przed siebie, a basior obok mnie. Gdyby nie to, że włada światłem, ciekawe co to by było.

<Shay?>

Od Cheshire CD Shay'a

- Cóż za spotkanie. - basior uśmiechnął się prezentując kły
Przewróciłam oczami i obeszłam go w koło. Zatrzymałam się centralnie za nim, usiadłam na ziemi wyjmując sztylet. Basior odwrócił się i uniósł brwi. Z pewnością spodziewał się po mnie czegoś więcej. Czego? Chciał satysfakcji z tego, jak wściekła rzucam się na niego po tym jak zabrał mi posiłek. Obracałam broń w dłoniach wpatrując się w ostrze.
- Niezła ironia, co? Obiecałem ci wczoraj, że niedługo znowu się spotkamy. - powiedział po chwili ciszy, ponownie przybierając na twarz głupi uśmieszek
Podniosłam wzrok.
- Co? Ach, te twoje groźby. To było raczej oczywiste, przynajmniej póki nadal jesteśmy w jednej watasze. Wielka szkoda, prawda? - rzuciłam ironicznie
Basior nie odpowiedział. Wpatrywał się we mnie. Wstałam i podniosłam broń na wysokości jego gardła, jednak z dala od niego samego.
- Ale przecież problem zaraz może się rozwiązać. Jeśli ktoś z nas, ta głupsza część nie przestanie prosić się o śmierć. - syczałam przez zaciśnięte zęby, nadal jednak zachowując spokój
Shay uśmiechnął się dziwacznie, próbując pokazać jaki to jest spokojny.
- Już mówiłem, nie boję się ciebie. - odparł
- Nie? A to nawet dobrze. O wiele łatwiej zabić kogoś, kto się tego nie spodziewa. - mruknęłam
- Nie boję się ciebie. - prychnął
Przekręciłam lekko głowę udając oburzenie.
- Już słyszałam to z twoich ust. Mógłbyś postarać się o coś więcej. No cóż, tak czy inaczej... do nie zobaczenia. I postaraj się więcej nie wchodzić mi w drogę. - rzuciłam
Nie zastanawiając się dłużej wolnym krokiem opuściłam polanę, kątem oka spoglądając na basiora. Przestał się szczerzyć, wyglądał jakby próbował zrozumieć co się tu właśnie wydarzyło. Uśmiechnęłam się triumfalnie. Już więcej nie zamierzam hamować swojego instynktu. Nie pozwolę temu szczeniakowi dłużej chodzić po tym świecie, gdy jeszcze raz zrobi coś równie głupiego będzie musiał liczyć się z konsekwencjami. Po drodze do jaskini napotkałam kilka jeleni. Było mniejsze niż to, które wypłoszył mi Shay, ale nadal miałam szansę na posiłek. Skoczyłam na jedną z saren i wbiłam kły w jej szyję. Intensywnie sie broniła, ale po kilku chwilach wydała z siebie głuchy ryk. Upadła na ziemię. Martwa. Podeszłam bliżej i kłami oderwałam z jej szyji duży, ociekający krwią kawał mięsa. Przegryzając go delektowałam się smakiem krwi, która natychmiast wypełniła moje usta i gardło. Myśl o tym, że niedługo mogę spróbować osocza płynącego w żyłach wilka tylko dodawała smaku temu posiłkowi. A kiedy wyobraziłam sobie zmaltretowane ciało Shay'a, z którego wypływają litry krwi poczułam, jak mój apetyt natychmiastowo rośnie.
<Shay?>

Od Shay'a CD Cheshire

Cheshire wyglądała na wściekłą. Średnio się tym przejąłem. Podszedłem do sztyletu i go podniosłem po czym zważyłem do w łapie. Spojrzałem na waderę i uśmiechnąłem się szyderczo. Spojrzała na mnie dziwnie po czym zjeżyła się i wyszczerzyła kły. Mój uśmiech się powiększył po czym wbiłem sztylet w trawę i podszedłem do wadery.
-Moim obowiązkiem jako alphy jest oprowadzanie wilków po terenach - powiedziałem spokojnie
Wadera wadła w swego rodzaju furię. Nie wiem dlaczego ale cieszyło mnie to.Bez słowa odwróciłem się i poszedłem w swoją stronę. Po chwili się zatrzymałem.
-Po prostu się ciebie nie boję, a wtedy tylko dałem się zaskoczyć, niedługo znowu się zobaczymy - krzyknąłem do niej i ruszyłem dalej. Resztę dnia spędziłem na patrolowaniu terenów. Wieczorem wróciłem do jaskini alph i praktycznie od razu zasnąłem.
Rano poszedłem na polowanie. Łatwo znalazłem stadko jeleni. Zaszyłem się w krzakach i upewniłem się że jestem pod wiatr.  Podszedłem tak blisko jak to było możliwe po czym poczekałem aż jeleń sam się zbliży. Kiedy podszedł skoczyłem na niego i jednym ruchem pozbawiłem go życia.
-Czy ty musisz mi wchodzić w drogę? - usłyszałem nagle
Przede mną stała niezadowolona jak zwykle Cheshire.

<Cheshire?>