Od Shay'a CD Cheshire

Cheshire wyglądała na wściekłą. Średnio się tym przejąłem. Podszedłem do sztyletu i go podniosłem po czym zważyłem do w łapie. Spojrzałem na waderę i uśmiechnąłem się szyderczo. Spojrzała na mnie dziwnie po czym zjeżyła się i wyszczerzyła kły. Mój uśmiech się powiększył po czym wbiłem sztylet w trawę i podszedłem do wadery.
-Moim obowiązkiem jako alphy jest oprowadzanie wilków po terenach - powiedziałem spokojnie
Wadera wadła w swego rodzaju furię. Nie wiem dlaczego ale cieszyło mnie to.Bez słowa odwróciłem się i poszedłem w swoją stronę. Po chwili się zatrzymałem.
-Po prostu się ciebie nie boję, a wtedy tylko dałem się zaskoczyć, niedługo znowu się zobaczymy - krzyknąłem do niej i ruszyłem dalej. Resztę dnia spędziłem na patrolowaniu terenów. Wieczorem wróciłem do jaskini alph i praktycznie od razu zasnąłem.
Rano poszedłem na polowanie. Łatwo znalazłem stadko jeleni. Zaszyłem się w krzakach i upewniłem się że jestem pod wiatr.  Podszedłem tak blisko jak to było możliwe po czym poczekałem aż jeleń sam się zbliży. Kiedy podszedł skoczyłem na niego i jednym ruchem pozbawiłem go życia.
-Czy ty musisz mi wchodzić w drogę? - usłyszałem nagle
Przede mną stała niezadowolona jak zwykle Cheshire.

<Cheshire?>

Od Shay'a CD Daenerys

Podniosłem łeb do góry. Nad nami był jeden ze skalnych łuków. Staliśmy na niewielkim wzgórzu z którego było widać wszystkie te łuki.
-Kiedy z Rosaline zakładaliśmy tę watahę było ich znacznie więcej ale z czasem się rozpadły i teraz ich szczątki dryfują gdzieś w przestrzeni razem ze szczątkami ogromnej góry która tu kiedyś była - powiedziałem
Nie odpowiedziała. Staliśmy wlepiając oczy w przepiękny krajobraz. Nagle dostałem w bok małym kamyczkiem, kiedy się odwróciłem w kierunku z którego przyleciał zobaczyłem że olbrzymia skała zmierza wprost na nas. Bez namysłu chwyciłem waderę za kark i przygniotłem do ziemi. Skała przeleciała parę centymetrów od naszych grzbietów.
-Dziękuję - powiedziała Daenerys kiedy się podniosła
-Nie ma sprawy - powiedziałem i się uśmiechnąłem - Musimy bardziej uważać, proponuję spacer lasem, tam przynajmniej nie ma tych skał
Wadera kiwnęła głową na potwierdzenie. Ruszyliśmy w las. Szliśmy w stronę drugiego łuku. Panowała kompletna cisza, ale mimo to czułem się jakoś nieswojo. Coś było nie tak. Zatrzymałem się i dokładnie rozejrzałem w poszukiwaniu czegoś niepokojącego.
-Coś się stało - zapytała Daenerys
-Nic - odparłem - Ruszajmy
Weszliśmy na jakąś skałę. Najprawdopodobniej to były podnóża tej góry co tu kiedyś była. Była cała porośnięta mchem. Nic niezwykłego. Jednak to coś nie dawało mi spokoju. Czułem taki wewnętrzny niepokój. Znów się zatrzymałem. Wadera spojrzała na mnie dziwnie.
-Coś tu nie gra, lepiej wracajmy - powiedziałem
Nagle ziemia delikatnie zadrżała. To uczucie się pogłębiło.
-Szybko - powiedziałem
Zawróciliśmy i ruszyliśmy biegiem dokładnie tą samą drogą którą przyszliśmy. Ziemia ponownie zadrżała tylko tym razem mocniej. Instynktownie się zatrzymaliśmy. W skale pod naszymi łapami pojawiło się pęknięcie. Spojrzeliśmy na siebie i ruszyliśmy dale tak szybko jak tylko mogliśmy. Po przebiegnięciu niecałych trzech metrów skała się zapadła, a my wpadliśmy do podziemnej jaskini. Ostatnie co zobaczyłem to walący się łuk, potem była tylko ciemność długiego podziemnego korytarza.

<Daenerys?  Może trochę akcji? ^^ >

Od Shay'a CD Cheshire

-Ja? Nic nie chcę, muszę dbać o członków swojej watahy - powiedziałem ze złośliwym uśmieszkiem obchodząc waderę dookoła
Cheshire w odpowiedzi warknęła. Było widać że stara się nad sobą zapanować by nie rzucić się na mnie, jednak średnio się tym przejąłem.
-A tak na poważnie to chce ci opowiedzieć o tej jaskini - powiedziałem - Jest to Kryształowa Jaskinia, w tej watasze wilki nie mieszkają same w jaskiniach więc niedługo będziesz mieć tu większe towarzystwo
Zaśmiałem się widząc niezadowolenie Cheshire. Nie wiem dlaczego ale jakoś lubiłem ją denerwować, choć to nie leży w mojej naturze.
-Mam jeszcze jedną sprawę... oprowadzić cię czy dasz sobie radę? - zapytałem i rzuciłem złośliwy uśmieszek

<Cheshire? Kompletny brak weny... ;-; >

Od Shay'a CD Daenerys

Szliśmy w całkowitej ciszy. Las stawał się coraz gęstszy. Ponieważ byliśmy blisko gór postanowiłem pokazać Daenerys najwspanialszy, moim zdaniem, teren. Niestety żeby tam dojść trzeba pokonać wiele nie łatwych przeszkód. Cała ta wędrówka trwała około godziny. W pewnym momencie naszym oczom ukazały się ogromnie zarośla które bardzo dobrze znałem, teraz tylko one dzieliły nas od celu. Zatrzymałem się gwałtownie.
-Chcesz zobaczyć coś fajnego? - zapytałem z uśmiechem
Daenerys kiwnęła głową. Łapą wskazałem jej by przeszła przez zarośla. Nie pytając o nic zrobiła to. Poszedłem za nią. Staliśmy teraz przy krawędzi ogromnego klifu, nie byłoby w tym nic niezwykłego gdzyby nie fakt że parę metrów od nas przeleciała ogromna skała.
-Witaj na teranie Lewitujących Gór - powiedziałem
Zdziwienia wadery nie dało się opisać. Rozbawiło mnie to.
-Moja reakcja była taka sama kiedy pierwszy raz to zobaczyłem - powiedziałem
W oddali pojawiło się więcej takich skał, a przy horyzoncie były ogromne skalne łuki.
-Jak chcesz to zaprowadzę cię pod te łuki - powiedziałem i wskazałem na nie łapą.

<Daenerys? =3 >

Od Shay'a CD Daenerys

-To niebezpieczne tak spać poza jaskinią - powiedziałem kiedy skończyła pić - Wszędzie grasują niedźwiedzie
Wadera spojrzała na mnie krzywo ale nie odpowiedziała.
-To ty jesteś Daenerys? - zapytałem
Wadera wyglądała na zdziwioną.
-Z kąt wiesz jak się nazywam? - zapytała
-Siostra Rosaline mi powiedziała, jestem drugim alphą tej watahy - odparłem - Nazywam się Shay
Daenerys zmierzyła mnie wzrokiem.
-Może się gdzieś przejdziemy? - zapytałem

<Daenerys? =3 >

Od Shay'a CD Cheshire

-Może dołączysz do naszej watahy? - zapytała Rosaline zatrzymując waderę
Prychnąłem poirytowany. Rosaline spojrzała na mnie z wyrzutem.
-To nie jest najlepszy pomysł - powiedziałem szeptem
Rosaline jednak całkowicie mnie zignorowała.
-Dzięki, ale nie skorzystam - powiedziała Cheshire i wyszła z jaskini
Zaśmiałem się. I dobrze. Taka bezczelność nie będzie nam potrzebna. Rosaline chrząknęła. Spojrzałem na nią, a ona patrzyła się na mnie z wyrzutem. Westchnąłem i pokręciłem oczami.
-Dobra... idę  - powiedziałem niemal niedosłyszalnie, na co Rosaline odpowiedziała uśmiechem
Poszedłem śladami wadery. Była parę metrów przed wejściem do jaskini.
-To chcesz dołączyć? - zapytałem
-Nie - odparła
Wzruszyłem ramionami i już miałem odejść, a le Cheshire mnie zatrzymala.

<Cheshire? Tak jak wspominałam, nie jest długie ;-; >