Od Cheshire CD Rosaline

- Powinniśmy walczyć. - powiedziałam po chwili namysły
Rosaline natychmiast wyrwała się z transu obdarzając mnie dziwnym spojrzeniem. W jej oczach widziałam zdziwienie i przerażenie, a na ustach ironiczny uśmiech, jakby patrzyła na wariatkę.
- Przecież mówiłam, że tamte watahy mają przewa... - zaczęła, ale nie pozwoliłam jej skończyć zdania
- Kto mówi o watahach. Przecież mówiłaś o dziesięciu szpiegach. - rzuciłam
Wadera kiwnęła głową na znak, że rzeczywiście tak mówiła. Otworzyła usta jakby chciała o coś zapytać, ale ja ciągnęłam moją wypowiedź.
- Więc zabijmy ich. Szpiegom powinniśmy dać sobie radę. - dokończyłam
Przerażenie w oczach Rosaline niebezpiecznie wzrosło.
- Nie możemy ich zabić. Co jeśli... wrogie watahy się o tym dowiedzą? - spytała
Zaatakują. To było jasne. Przeklnęłam pod nosem zła, że nie pomyślałam o takim szególe. Chwilę jeszcze siedziałam w ciszy starając się wymyślić nieco bardziej skutecznego. Po chwili w mojej głowie zrodził się pewien pomysł.
- Skąd wiesz o liczebności wojsk? I o tym, czego tu szukają? - spytałam
- No... zwiadowcy czasem przynoszą informacje... ale to nie jest potwierdzone... - wadera jakąła się zdradzając niepewność
- Nie jest potwierdzone. - powtórzyłam cicho. - Dzisiaj to ja przejmę rolę zwiadowcy. Odnajdę szpiega, spróbuję dowiedzieć się co tutaj robi, a potem kiedy wróci do watahy wyruszę za nim. Dowiem się, o czym rozmawia z przywódcami, a przy okazji sprawdzę stan wojsk.
Wzięłam głęboki oddech i wyprostowałam się dumnie. Wbiłam wzrok w Rosaline. Na jej twarzy malowało się skupienie, widać było że waha się nad moim pomysłem.
- Nie mogę na to pozwolić. - powiedziała po chwili
Wzruszyłam ramionami śmiejąc się pod nosem.
- Nie proszę o pozwolenie, a nawet i bez niego wyruszę. Wiesz, że twoje słowa wcale nie mają dla mnie zbyt dużej wartości?
- To... w takim razie wyruszę z tobą. - usłyszałam w odpowiedzi
Przez chwilę uznawałam to za żart, jednak po chwili milczenia ze strony mojej towarzyszki zrozumiałam, że naprawdę chce się ze mną wybrać.
- Umiesz się skradać i ukrywać? Ja mogę zmienić się w ptaka czy inne zwierzę, więc nie będę wzbudzać podejrzeń. A co z tobą, dasz radę? - spytałam
Wilczyca kiwnęła nieśmiało głową, co uznałam za odpowiedź twierdzącą. Wahałam się. Nie widziałam w niej kogoś, kto zbytnio nadawał się na szpiega. Chociaż z drugiej strony... Jeśli ją wychwycą i zabiją, to już nie moja sprawa. Sama się o to prosiła. Wiedziałam też, że zapewne nie zmieni zdania, dlatego w ostateczności się zgodziłam. Wadera uśmiechnęła się do mnie. Planowałyśmy wyruszyć wieczorem, bo wtedy szpiedzy wychodzą poszukiwania. Reszta dnia mijała mi niezwykle wolno, podekscytowanie nie pozwalało mi się niczym zająć na dłużej niż minutę. Kiedy zachodziło słośce, z lekkim uśmiechem szłam za Rosaline w kierunku wschodniej granicy. Z jej zeznań dowiedziałam się, że to właśnie z tamtąd wyruszają zwiadowcy dwóch obcych watah. Po pewnym czasie znalazłyśmy się na polanie w niewielkim lesie. To było świetne miejsce na kryjówkę, a fakt że szlaki położone przy tym terenie były najłatwiejsze do pokonania podwyższał nam szanse na spotkanie nieprzyjaciela. Z dużą grację wspiełam się na jedno z drzew, towarzysząca mi Rosaline ukryła się krzakach. Zacisnęłam kły i wypowiedziałam zaklęcie. Przez chwilę przed oczami zrobiło mi się ciemno, czułam jak wszystkie kości łamią mi się na kawałki. Było to nieprzyjemne uczucie, choć ból rozbudził mnie do działania. Po chwili byłam już pod postacią wrony. Wbiłam szpony w gałąź i zaczęłam czekać. Z początku nic się nie działo, z braku zajęcia zaczęło ogarniać mnie zmęczenie. Przymknęłam oczy. Jak na zawołanie, kilka minut później z letargu obudził mnie odgłos kroków. Poczułam, jak po ciele przechodzi mi dreszcz. Obok nas, po ziemi przechodził jakiś wilk. Dobrze zbudowany basior o kasztanowym futrze. Aż dziwny był fakt, że wybrali go na szpiega, skoro tak słabo mu idzie maskowanie odgłosów kroków. Kiedy nas minął dałam Rosaline znak, że ma tu czekać. Ja sama rozłożyłam skrzydła i poleciałam za wilkiem.
<Rosaline?>

Od Cheshire CD Shay'a

- Cóż za spotkanie. - basior uśmiechnął się prezentując kły
Przewróciłam oczami i obeszłam go w koło. Zatrzymałam się centralnie za nim, usiadłam na ziemi wyjmując sztylet. Basior odwrócił się i uniósł brwi. Z pewnością spodziewał się po mnie czegoś więcej. Czego? Chciał satysfakcji z tego, jak wściekła rzucam się na niego po tym jak zabrał mi posiłek. Obracałam broń w dłoniach wpatrując się w ostrze.
- Niezła ironia, co? Obiecałem ci wczoraj, że niedługo znowu się spotkamy. - powiedział po chwili ciszy, ponownie przybierając na twarz głupi uśmieszek
Podniosłam wzrok.
- Co? Ach, te twoje groźby. To było raczej oczywiste, przynajmniej póki nadal jesteśmy w jednej watasze. Wielka szkoda, prawda? - rzuciłam ironicznie
Basior nie odpowiedział. Wpatrywał się we mnie. Wstałam i podniosłam broń na wysokości jego gardła, jednak z dala od niego samego.
- Ale przecież problem zaraz może się rozwiązać. Jeśli ktoś z nas, ta głupsza część nie przestanie prosić się o śmierć. - syczałam przez zaciśnięte zęby, nadal jednak zachowując spokój
Shay uśmiechnął się dziwacznie, próbując pokazać jaki to jest spokojny.
- Już mówiłem, nie boję się ciebie. - odparł
- Nie? A to nawet dobrze. O wiele łatwiej zabić kogoś, kto się tego nie spodziewa. - mruknęłam
- Nie boję się ciebie. - prychnął
Przekręciłam lekko głowę udając oburzenie.
- Już słyszałam to z twoich ust. Mógłbyś postarać się o coś więcej. No cóż, tak czy inaczej... do nie zobaczenia. I postaraj się więcej nie wchodzić mi w drogę. - rzuciłam
Nie zastanawiając się dłużej wolnym krokiem opuściłam polanę, kątem oka spoglądając na basiora. Przestał się szczerzyć, wyglądał jakby próbował zrozumieć co się tu właśnie wydarzyło. Uśmiechnęłam się triumfalnie. Już więcej nie zamierzam hamować swojego instynktu. Nie pozwolę temu szczeniakowi dłużej chodzić po tym świecie, gdy jeszcze raz zrobi coś równie głupiego będzie musiał liczyć się z konsekwencjami. Po drodze do jaskini napotkałam kilka jeleni. Było mniejsze niż to, które wypłoszył mi Shay, ale nadal miałam szansę na posiłek. Skoczyłam na jedną z saren i wbiłam kły w jej szyję. Intensywnie sie broniła, ale po kilku chwilach wydała z siebie głuchy ryk. Upadła na ziemię. Martwa. Podeszłam bliżej i kłami oderwałam z jej szyji duży, ociekający krwią kawał mięsa. Przegryzając go delektowałam się smakiem krwi, która natychmiast wypełniła moje usta i gardło. Myśl o tym, że niedługo mogę spróbować osocza płynącego w żyłach wilka tylko dodawała smaku temu posiłkowi. A kiedy wyobraziłam sobie zmaltretowane ciało Shay'a, z którego wypływają litry krwi poczułam, jak mój apetyt natychmiastowo rośnie.
<Shay?>

Od Cheshire CD Rosaline

Kiedy o świcie wybrałam się na spacer, planowałam jedynie samotną wędrówkę w świetle różowego światła bijącego od słońca, które dopiero co wspinało się na horyzont. Chciałam zatrzymać się na Wybrzeżu, by obserwować pierwsze promienie w zimnych barwach charakterystycznych dla fauny rozwkitającej przy brzegu. W dodatku w wodach roiło się od pysznych ryb, które były nawet lepsze od większości zwierząt skrytych w lasach. Już niemal czułam przyjemne zimno okalające moje ciało gdy skakałam między łagodne fale. Tymczasem, w połowie drogi zatrzymała mnie Rosaline. Byłam tak zamyślona, że niemal na nią wpadłam. Przywitała mnie swoim charakterystycznym uśmiechem, na widok którego przewróciłam z irytacją oczami. Jak bardzo denerwowały mnie wilki, które potrafiły cieszyć się... z życia. Na jej ramieniu dostrzegłam jakieś zwierzę. Feniksa. W ciągu całego życia widziałam niejedno takie stworzenie, jednak magiczna aura bijąca od niego wprowadziła mnie w stan błogiego spokoju.
- Nowe zwierzątko? - mruknęłam obchodząc wilczycę wokół
Ta pokręciła twierdząco głową. Wzruszyłam ramionami, po czym wolnym krokiem ruszyłam przed siebie.
- Dokąd idzesz? - spytała wadera
- Nad morze. - odparłam nawet nie odwracając głowy
Rosaline ruszyła z miejsca i podbiegła bliżej. Feniks zleciał z jej ramienia i frunął teraz nad nami. Spojrzałam na nią pytającym wzrokiem.
- Może pójdziemy tam razem? W towarzystwie weselej. - powiedziała lekko trącając mnie w ramię
Rzuciłam jej spojrzenie spode łba, w moich oczach nadal malowało się zdziwieniem. Odchrząknęłam.
- Wprawdzie nie za bardzo się z tobą zgadzam, ale nie będziesz specjalnie przeszkadzać. - mruknęłam po chwili
Rosaline ponownie się uśmiechnęła, po czym wyrównała ze mną kroki. Szłyśmy w ciszy, mimo że wadera co chwilę starała się zarzucić jakiś temat ja zbywałam ją milczeniem. Dopiero kiedy przed naszymi oczami ukazał się piaszczysty brzeg wstąpiło we mnie dziwne ożywienie. Usta zadrżały w dziwnej parodii uśmiechu, tylko na tyle było mnie stać. Podeszłam do przodu i usiadłam na ziemi tak blisko do wody, jak było to możliwe. Przy każdym przypływie o moje łapy moczyła przyjemnie zimna woda, wysuwająca się na brzeg w postaci lekkich fal. Natychmiast rozmarzyłam się widząc słońce wysuwające się z wody na horyzoncie. Miało teraz nietypową czerwoną barwę. Morze wydawało się takie bezkresne, spokojne... ciche i piękne.
- Czy to nie wspaniałe? - szepnęłam po chwili
Rosaline podniosła głowę i mruknęła coś w odpowiedzi. Bardziej interesowały ją białe muszle i fragemnty bursztynu, które zawzięcie wykopywała z piasku. Nieco zrezygnowana pokręciłam głową.
- Słuchaj... wczoraj widziałyśmy się w tamtej dolinie. - zaczęłam mówić
Wadera przestała rozrzucać piasek i obrzuciła mnie zaniepokojonym spojrzeniem. Widać było, że z trudem stara się zachować spokój.
- Owszem. - odparła
- Wyglądałaś wtedy na zaniepokojoną. Czy coś się stało, szukałaś czegoś? Nie chcę wyjść na wścibską, ale... wyglądało to nieciekawie. - ciągnęłam
Rosaline stanęła bez ruchu. Przez chwilę wyglądała jakby biła się z myślami, czy nie podzielić się ze mną informacjami. Po chwili jednak zbliżyła się do mnie i wzięła głęboki wdech. Zaczęła mówić.
<Rosaline?>

Od Cheshire CD Shay'a

Z początku zamilkłam. Wpatrywałam się w niego z dziwacznym skupieniem wypisanym na twarzy, starając się dojść do tego czy jego propozycja jest na pewno szczera. Kiedy jednak dotarło do mnie, że mówi to na poważnie nie mogłam powstrzymać śmiechu. Wybuchłam tak intensywnym i nieco histerycznym śmiechem, że zobaczyłam jak przez grzbiet basiora przechodzi dreszcz. Odsunął się strategicznie ku wyjściu przełykając nerwowo ślinę. Podeszłam bliżej i odepchnęłam go w bok, tak że plecami był przybity do ściany. Przestałam się śmiać, zamiast tego na moim pysku pojawił się psychopatyczny uśmiech.
- Nie zrozumiałeś jeszcze jak bardzo głęboko tobą gardzę? - wycedziłam przez zaciśnięte kły
Shay szarpał się, ale blokowałam jego ruchy. Widział, że wyczekuję na odpowiedź dlatego trochę ściszonym głosem mruknął coś na potwierdzenie, że mnie zrozumiał. Przekręciłam głowę wpatrując się w jego oczy. Nie wydawał się być przerażony, jedynie zszokowany takim rozwojem wydarzeń. Widząc mój wzrok starał się mnie odepchnąć i uciec, ale nie dałam mu szansy.
- Chcesz śmierci? - spytałam szczerząc kły w uśmiechu
Zatrzymał się, jakby próbował strawić to co właśnie powiedziałam. Kiedy sens zdania do niego dotarł ujrzałam coś w jego oczach. Czyżby to był strach? Milczał, dlatego powtórzyłam pytanie głośniej, niemal krzycząc. Gwałtownie docisnęłam go do ściany umieszczając jedną łapę na jego gardle.
- Nie... - powiedział, choć jego głos bardziej przypominał jęk który wydaje zarzynana zwierzyna
- Więc dlaczego się o nią prosisz? - krzyknęłam, a mój głos rozniósł się po jaskini.
Widząc, że zaczyna się dusić puściłam go i odeszłam do tyłu. Wziął kilka szybkich oddechów, po czym podniósł się i stanął na równe łapy. Pokręciłam głową z wyraźną niechęcią.
- Zachowujesz się jak głupi szczeniak. Prowokujesz kogoś nie myśląc o konsekwencjach. Mam ci pokazać, jak takowe wyglądają? - mruknęłam cicho
Ruszyłam kilka kroków przed siebie i pieczołowicie sięgnęłam po sztylet leżący na strzępkach trawy. Wzięłam go w łapy delikatnie obracając. Kiedy patrzyłam w moją twarz odbijającą się w błyszczących ostrzu dałam się ponieść wyobraźni. Wyobraziłam sobie, jak nóż trafia w gardło Shay'a. Rozcina je na całej szerokości, basior dławi się plując własną krwią. Zpazmatycznie oddychając trzęsie się w agonii, a ostatnie co widzi to ja. Trzymam broń ociekającą jego krwią i wpatruję się w niego. Na twarzy mam triumfalny uśmiech, który nie znika jeszcze długo po tym jak wilk zamknie oczy. Po chwili odwróciłam się w kierunku basiora.
- Jeszcze tu jesteś? - syknęłam
- Proponowałem spacer i nie otrzymałem odpowiedzi. - powiedział spokojnie
W tym momencie mocniej zacisnęłam łapę na sztylecie, rzuciłam go posyłając kilka centymetrów od głowy basiora. Odskoczył, nóż z impetem udrzył o kamienną ścianę.
- Naprawdę nie wiesz jaka jest moja odpowiedź? Wynoś się! - warknęłam prezentując kły
Czułam, jak wypełnia mnie nienawiść. Naprawdę chciałabym, żeby wybrał się na tamten świat
<Shay? Przestań stawiać mnie w takich sytuacjach>

Od Cheshire

Było już późno, zapewne zbliżała się północ. Mimo, że przez ostatnie godziny starałam się zasnąć moje starania kończyły się na niczym, przewracałam się tylko z boku na bok. Za każdym razem kiedy zamykałam oczy czułam, że cały koszmar dzieje się na nowo. Bezustannie widziałam krew wypływającą z rozszarpanych ciał, a cichy śpiew ptaków dochodzący z zewnątrz mieszał się z jękami, które przecież tak naprawdę istniały tylko w moim umyśle. Kilka razy słyszałam też krzyk przepełniony bólem, a wtedy przez moje ciało przechodziły dreszcze. Przecież to nie miało sensu, jeszcze kilka godzin spędzonych w tej norze i oszaleję. Nie myśląc wiele zeskoczyłam z płaskiego głazu który służył mi za posłanie. Przeciągnęłam się z trudem powstrzymując ziewnięcie i słuchałam dźwięku jaki wydawały rozprostowywane kości. Wolnym krokiem skierowałam się do wyjścia, a od nadmiaru świeżego powietrza zakręciło mi się w głowie. Mimo to chłód nocy był tak przyjemny, że od razu poczułam ulgę. Ruszyłam przed siebie patrząc rozglądając się wokół. To jasne gdzie zamierzałam się wybrać. Szkoda byłoby marnować tak pięknej nocy. Nie minęła chwila jak pokonałam las i zaczęłam kierować się na wschód. Nie znałam jeszcze za dobrze wszystkich terenów, ale spostrzegłam że droga którą szłam robiła się coraz bardziej górzysta i pokryta kamieniami, więc był to dobry znak. Kiedy na horyzoncie zaczęły malować się ośnieżone szczyty gór uśmiechnęłam się do siebie przyspieszając kroku. Do podnóża gór dotrłam w krótkim czasie, ale nie miałam zamiaru wspinać się na sam szczyt, który wydawał się znikać między chmurami we mgle. Zamiast tego wybrałam łagodny szlak, którym pokonałam niższą część łancuchu. Droga kończyła się sporym urwiskiem, to właśnie był cel mojej wędrówki. Usiadłam tuż przy jej brzegu. To było piękne miejsce, które od razu zapadło mi w pamięć, kiedy pierwszy raz rzuciłam okiem na okolicę. Ukryte między skałami, z dala od jaskiń... Spokój i niedostępność tego miejsca dawała mu niezwykłą aurę. Szczególnie pięknie wyglądało tu niebo, wydawało się że wszystkie gwiazdy świeciły jaśniej. Od razu wbiłam wzrok w nocne niebo zapominając o wszystkim. Przejrzyste niebo było także dobrą okazją do innej rzeczy. Można było odczytywać horoskopy. Bardzo lubiłam się tym zajmować, wydawało mi się że wróżby naprawdę się spełniają. Bliźnięta, baran, byk... łatwo odnajdywałam horoskopy. Na intensywnie granatowym niebie z łatwością dojrzałam małą, świetlistą kulę. Wenus. Układałam to wszystko w całość, a kiedy skończyłam... przeżyłam mały szok. Według horoskopu w najbliższym czasie miało mnie spotkać coś złego, przed czym nie zdołam uciec. Jeszcze raz spojrzałam w niebo, aby upewnić się że czegoś nie przeoczyłam. Nie. Wszystko się zgadzało. Mimo, że nie była to najkorzystniejsza przepowiednia postanowiłam zachować spokój i zająć się czymś innym. Mimo to co chwilę odpływałam myślami zastanawiając się nad przyszłością. W pewnym momencie coś zwróciło moją uwagę. W dolinie znajdującej się pod urwskiem, na którym teraz siedziałam dostrzegłam jakiś ruch. Zatrzęsłam się nieco i wytężyłam wzrok. Mało co widziałam. Istota o chudej posturze krążyła w dole energicznie przetrząsając każdy kawałek trawy, zupełnie jakby czegoś poszukiwała. Oczywiście domyśliłam się, że to wilk, najpewniej z watahy, ale jego niepokój mnie zaciekawił. Postanowiłam przyjrzeć się z bliska. Jako, że dotarcie na dno wąwozu zajełoby mi zdecydowanie za dużo czasu. Jedynym możliwym rozwiązaniem było rzucenie się w dół. Oczywiście nie w tej postaci, to by się równało ze śmiercią. Wzięłam głęboki oddech, po czym zmieniłam się w kruka, z trudem powstrzymując się od wrzasku. Przemiana w małe zwierzę jest na szczęście krótka. Zeskoczyłam z klifu rozkładając swoje nowe, czarne skrzydła i poszybowałam w dół. Uczucie wiatru na skórze było takie przyjemne, że niemal wynagrodziło mi niedawny ból. Zleciałam na dół i wylądowałam na jednym z drzew w dolinie, niedaleko nieznajomego, a właściwie nieznajomej. Poznałam bowiem w niej Rosaline, waderę z watahy. Nie zwróciła na mnie szczególnej uwagi, nadal szukała czegoś w trawie. Widząc to zmieniłam się z powrotem w wilka, przy czym straciłam równowagę i zachwiałam się na gałęzi. Rosaline kątem oka dostrzegła mój ruch i błyskawicznie odwróciła się w moim kierunku. Nieco się przestraszyła, ale po chwili posłała mi uśmiech. W jej oczach widziałam jednak, że nie ma chyba powodów do śmiechu.
<Rosaline?>

Od Cheshire

Spoglądam w górę czując ciepło spływające mi po twarzy. Niebo jest perfekcyjnie czyste, bez najmniejszej chmurki. Co prawda delikatna niebieska barwa wydawała mi się być przepiękna, ale upał był tak niemiłosierny że najchętniej schowałabym się w jaskini i przesiedziała cały dzień w cieniu i chłodzie skał. I właśnie tak zamierzałam zrobić, ale do tego jeszcze długa droga. Póki co wolnym krokiem posuwałam się przez las ciągnąc za sobą jelenia, a właściwie jego nieco zmasakrowane szczątki ociekające krwią. Mimo, że był pozbawiony dużej ilości krwi i oczywiście ciała i tak ciężko było go za sobą wlec. Z wystęsknieniem wypatrywałam wejścia mojej jaskini, a kiedy wreszcie zaczęła majaczyć się w oddali westchnęłam z ulgą. Kiedy znalazłam się w środku, przywitał mnie przyjemny chłód. Zawlkołam ofiarę do środka i rzuciłam na ziemię, po czym zaczęłam rozdzielać kawałki mięsa sztyletem. Wykonując tą czynność pogrążyłam się w myślach i po chwili przestałam nawet myśleć co robię.
- Nie podzielisz się ze mną? - usłyszałam czyjś głos tuż za plecami
W pierwszej sekundzie moje ciało przeszedł zimny dreszcz, upuściłam nóż na ziemię. Oddech istoty, która za mną stała był nieprzyjemnie ciepły. W jednej sekundzie zabrałam broń z ziemi i odwróciłam się instynktownie celując nią w stworzenie. To był wilk. Fala szoku ze mnie zeszła, zastąpił ją natomiast gniew.
- Co ty robisz w mojej jaskini? - warknęłam, a sztylet wylądował niebezpieczenie blisko gardła przybysza
- Naszej jaskini. Od dziś mieszkamy tu razem. - odpowiedział ze stoickim spokojem
Cofnęłam sztylet i delikatnie odłożyłam go na jedną ze skał. Jak to razem? - Nowy? - rzuciłam obojętnie
Basior odpowiedział mi skinieniem głowy.
- Jestem Syriusz. - powiedział po chwili
- Cheshire. Jeśli nadal jesteś głodny, to częstuj się - odpowiedziałam obojętnie.
Przez chwilę się wahał, ale po chwili zabrał się do szarpania mięsa mrucząc pod nosem jakieś podziękowanie. Ja tymczasem oddaliłam się od niego wskakując na jedną z wyższych skał. Przewróciłam się na plecy i wbiłam wzrok w sufit nasłuchując. Nie mam pojęcia czy dam sobie radę dzielić z kimś jaskinię. W końcu lubiłam samotność, która towarzyszyła mi od kilku lat? Może jednak przyszedł czas na zmianę, w końcu kilka dni temu dołączyłam do watahy. Mam nadzieję, że nie będzie mi utrudniał tej... współpracy. Po dźwiękach zorientowałam się, że już skończył posiłek, a teraz chodził w kółko po jaskini. Co jakiś czas nabierał powietrza jakby chciał coś powiedzieć, ale widać że nie mógł znaleźć tematu do rozmowy, dlatego szybko je wypuszczał. Aż dziw, że w było tu tak cicho że niemal słyszałam każdy jego oddech. Jeśli należy do tych bardziej towarzyskich wilków, z pewnością mu ta cisza przeszkadza i uważa ją za niezręczna. Ja jednak lubię milczeć...
- Chciałabyś się wybrać na spacer? - zapytał po chwili
Otworzyłam szeroko oczy ze zdziwienia. Chciał spędzić ze mną trochę czasu? Przez chwilę poczułam, że to miłe, ale po chwili wróciłam do rzeczywistości.
- Na mnie nie licz, nie mogę robić za oprowadzającą. Sama jestem tu od niedawna. - mruknęłam nieodrywając wzroku od kamiennego sufitu
- Tym lepiej, oboje będziemy mieć okazję je poznać. - dorzucił wesołym tonem
Sama nie wiedziałam co mam myśleć, ale po chwili... zgodziłam się. Mimo, że zazwyczaj nie biorę udziału w takich rozrywkach, basior miał w sobie coś takiego, co sprawiało że mimowolnie się uśmiechnęłam. W sumie pierwszy raz od dawna ktoś zaproponował mi spacer i zachowywał się tak... miło.
<Syriusz? Następne będzie dłuższe, obiecuję>

Od Cheshire Cd. Shay

Westchnęłam i machnęłam łapą w kierunku jaskini, z której wyszedł basior.
- Podziękuj tej swojej panience za propozycję. Czuję się zobowiązana. - powiedziałam
Basior przechylił lekko głowę i popatrzył na mnie ze zdziwieniem. Chrząknął, po czym wykrztusił:
- Ja... Dobrze, przekażę. Coś jeszcze?
Odwróciłam się kiwając głową z irytacją. Być można uznał to za odpowiedź mówiącą ,,nie'', być może tak jak ja był już znudzony takim towarzystwem,
bo wycofał się i wrócił do groty. Ja natomiast ruszyłam przed siebie chcąc jak najszybciej znaleźć się jak najdalej od tego miejsca. Nie mam pojęcia czemu, ale basior irytował mnie tak mocno że brakowało chwili, abym go tam nie rozszarpała na strzępy. Drugą dziwaczną rzeczą był fakt, że jeszcze tego nie zrobiłam. Byłam jednak tak zszokowana propozycją tej drugiej wilczycy, że czułam jak mimowolnie trzęsą mi się łapy. W dodatku nadal towarzyszyło mi okropne zmęczenie, więc nie miałem teraz siły i ochoty analizować całej sytuacji. Pozwoliłam żeby tysiące myśli zalało mi umysł, abym tylko przestała myśleć o tej jednej sytuacji. Postanowiłam poszukać innego spokojnego miejsca, tym razem gdzieś na łonie natury.
Tak... jakieś ciepłe miejsce skryte w cieniu, gdzie będzie można całkowicie zapomnieć o zmartwieniach. Rozejrzałam się wokół i zaczęłam myśleć nad najlepszym możliwym kierunkiem, jednak po chwili dałam sobie spokój. Ruszyłam przed siebie przeskakując przez jakieś rozwalone drzewo pokryte mchem. Im dalej szłam widziałam, że teren coraz bardziej zaczyna się zmieniać. Drzewa rosły coraz bardziej, a zamiast ciernistych chaszczy ziemię porastała soczyście zielona trawa. Korony drzew odsłaniały coraz więcej nieba, które było pokryte jasnymi gwiazdami. I nie myliłam się, po kilku kwadransach stanęłam na skraju lasu. Dokładniej na łące, przez której środek przepływała rzeka. Uśmiechnęłam się do siebie i zbliżyłam do brzegu obmywając nieco pysk. Zimna woda niezwykle mnie orzeźwiła. Nie myśląc już zbyt wiele położyłam się pod rosnącą niedaleko wierzbą i zamknęłam oczy wschłuchując się w śpiew ptaków. Zasnęłam. Obudziły mnie dziwne dźwięki, które przypominały nieco kroki. Spojrzałam na niebo. Wprawdzie nadal było granatowe, ale mogłam mieć pewność że minęło co najmniej kilka godzin od kiedy zasnęłam. Natychmiast podniosłam się i rozejrzałam po łące. Nikogo tu nie było, dźwięki musiały pochodzić z lasu. Szybko podbiegłam na jego skraj, adrenalina posuwała mnie do działania. Kilka metrów ode mnie spostrzegłem jakąś waderę. To z pewnością ta, która wczoraj proponowała mi członkostwo w watasze. Przyczajona stąpała lekko po trawie. Po co? Po chwili jednak wszytko stało się jasne, w oddali pojawiło się stado jeleni. Do głowy wpadł mi pewien pomysł. Zanim zdążyła mnie zobaczyć wskoczyłam na drzewo i wspięłam się na wyższe gałęzie. Przeskoczyłam na kolejne, a potem na jeszcze inne tak, by być jak najbliżej rogaczy. Kiedy uznałam, że odległość jest dobra zdjęłam łuk, który dotychczas miałam zarzucony na ramię i napięłam strzałę. Kiedy ją puściłam, jedna z saren padła martwa. Zanim reszta zdążyła rzucić się do ucieczki strzała zatopiła grot w szyi dużego samca. Zadowolona ze swojej roboty zeskoczyłam z drzewa lądując przy wilczycy, która przed chwilą szykowała się do skoku. Z początku nie mogła zrozumieć o co chodzi, ale gdy zobaczyła łuk w mojej łapie zaczęła warczeć myśląc, że wypłoszyłam jej zwierzynę.
- Są dla ciebie. Traktuj to jak prezent. - powiedziałam spokojnie prezentując zwierzynę
- Jak to prezent?
Westchnęłam, słowa które teraz miałam powiedzieć ledwo przechodziły mi przez gardło.
- Rekompensata za propozycję dołączenie do watahy. Jeśli nie zdążyłaś jej wycofać, to z chęcią zawitam w waszych szeregach.
Rosaline bez chwili wahania (co było dziwne) uśmiechnęła się.
- Zostajesz przyjęta. Serdecznie witamy. Pokażę ci jaskinię w której zamieszkasz. - jej entuzjazm był nawet nieco irytujący
Wskazała mi drogę przez las, mówiąc, że po zwierzynę wróci później. Wzruszyłam ramionami i podążyłam za nią. Po drodze dużo mi opowiadała o całym mechaniźmie działania watahy, ale ja szczerze mało jej słuchałam. Cieszyłam się, co dziwnie naprawdę cieszyłam się z nowej przyszywanej rodziny. W sumie na tym polega wataha. Chwilę później stałyśmy już przez dużą jaskinią. Rosaline wyjaśniła mi, że to tu zamieszkam i pożegnała mnie wesoło. Burknęłam coś w odpowiedzi i szybko skoczyłam do środka. Westchnęłam rozmarzona na widok nowego domu. Grota była wielka, choć mniejsza od tej zamieszkiwanej przez Shay'a i Rosaline. Z sufitu wystawały kamienne słupy, a ze skał wyrastały różnokolorowe kryształy. Moją uwagę najbardziej zwróciły jednak wielkie budowle przypominające łuki. Rzuciłam łuk na ziemię i czym prędzej podbiegłam bliżej. W tej samej chwili moją uwagę przykuła jednak inna rzecz.
- Witaj. - usłyszałam czyjś głos
Natychmiast odwróciłam się do źródła dźwięku. Okazało się, że to głos Shay'a, który stał w wejściu do groty.
- Czego chcesz? - mruknęłam starając się zachować spokój
<Shay?>

Od Cheshire

Nie mam pojęcia dokąd idę, ale szczerze to ostatnia rzecz którą się teraz przejmuję. Równie dobrze moja wędrówka mogłaby się zakończyć jakimś urwiskiem, gniazdem smoka czy chociażby jaskinią zamieszkaną przez wrogie wilki. Chętnie bym ze sobą skończyła, gdyby tylko trafiła się do tego jakaś okazja. Wiedziałam jednak, że to niemożliwe. Z jednej strony samobójstwo jest tchórzostwem, to fakt. Obiecałam sobie, że już nigdy nie zachowam się jak tchórz. Nawet jeśli jednak dojdę do takiego szaleństwa że już nawet to nie będzie się dla mnie liczyć i tak nie zdołam tego zrobić. Oni nie pozwolą mi umrzeć, doskonale o tym wiem. Chcą, żebym cierpiała jak najdłużej. Za błędy przeszłości, tak... Już sama nie wiem, jak mogłam być taka głupia. Najpierw odsunęłam się od rodziny i pozwoliłam im umrzeć mocno się do tego przyczyniając... a potem... Zacisnęłam mocno oczy próbując wymazać z głowy ten obraz i mimowolnie wydałam z siebie krzyk. Chciałam wydusić z siebie ten cały ból i rozpacz, by wreszcie oczyścić umysł, niestety wcale nie poczułam się lepiej. Dlaczego tak bardzo chcę umrzeć, czy to już się nie stało? Czy nie umieram codziennie? Usiadłam na ziemi i zaczęłam dyszeć.
- Cicho... cicho... - szeptałam sama do siebie próbując się uspokoić
Tak naprawdę wiedziałam, że użalając się nad sobą niewiele zdziałam. Pogrążę się tylko w rozpaczy pewnego dnia oddając się szaleństwu i tracąc całkowicie kontakt z rzeczywistością. Właściwie to nie byłaby najgorsza opcja. Czując, że moje serce powoli zwolniło do normalnego tępa bicia delikatnie otworzyłam oczy. Pokręciłam głową na wszystkie strony bardzo powoli, obserwując każdy najdrobniejszy szczegół. Ja naprawdę zaczęłam już wariować. Stałam na jakiejś skale, sama nie zauważyłam kiedy zwykły łańcuch górski przerodził się w taką dziwaczną konstrukcję. Za mną były jeszcze normalne wzniesienia, a teraz stałam na czymś w rodzaju klifu. Przede mna majaczyły się skały całkowicie oderwane od gór i latające sobie gdzieś w przestrzeni. Tak po prostu. Uderzyłam się w pysk sprawdzając, czy naprawdę nie śpię, ale to nie był sen. Matko, gdzie ja trafiłam? Przez chwilę siedziałam jeszcze w miejscu zastanawiając się co dalej zrobić. Planowałam iść przez całą dzisiejszą noc, a z pewnością znalazłabym się jutro daleko od tych terenów. A teraz już nie miałam drogi naprzód, wysepki i mnie dzieliło duże urwisko. Warknęłam pod nosem wyrzucając z siebie kilka gorszych przekleństw i pytałam los dlaczego mam takiego pecha, a po chwili zaczęłam myśleć trzeźwo. Co mogę zrobić? Wycofać się i poszukać okrężnej drogi? Wbiłam wzrok w malujący się za mną łańcuch górski, którego krańce znikały za horyzontem. Zajmie mi to zbyt wiele czasu. Co mogę zrobić? Użyć biokinezy i sprawić, że spod skóry wyrżną mi się skrzydła, a następnie przelecieć przez przeszkodę? Kusząca propozycja, ale... Nie mam pojęcia czy starczyłoby mi energii na przelecenie nad tak dużym urwiskiem z ranami blokującymi większość ruchów. No właśnie. Dopiero teraz spostrzegłam, jak bardzo doskwiera mi zmęczenie. Szłam już nieprzerwanie drugą dobę. Głowa mimowolnie opadała mi na ramiona, nie miałam siły by dumnie prostować plecy. Mimowolnie przymykałam oczy, a już od kilku godzin mięśnie łap zaczynały dawać mi znać o swoim istnieniu. Kiedy podniosłam głowę dostrzegłam, że niebo zaczęło zmieniać już barwę na kolor ciemnogranatowy, ostatnie pastelowe promienie znikały w oddali. Nad głową błyszczały już pierwsze gwiazdy. Nie ma wątpliwości że zbliża się noc. Dodając do tego moje zmęczenie byłam już pewna, że nie pójdę dalej. Przynajmniej nie teraz. Spróbuję się zdrzemnąć, a rano pełna energii pokonam przeszkodę i wyruszę dalej. Pokręciłem wesoło głową mimowolnie ziewając. Podniosłam się i rozciągnęłam mięśnie i odwracając się od przepaści. Za mną majaczył się las, który spokojnie można było nazwać puszczą. Szybkim krokiem ruszyłem przed siebie zatapiając się w zieleni. Rozglądałam się wokół szukając jakiegoś drzewa, na którym mogłabym się zdrzemnąć. Niestety, większość z nich miała gałęzie tak cienkie, że z pewnością zawaliłyby się pod moim ciężarem. W dodatku słońcu już zdążyło zniknąć z nieba i nie dało się nie zauważyć chłodu nocy, który stawał się coraz bardziej dokuczliwy. Mój oddech zmieniał się w białe obłoczki, które rozpływały się w zimnym powietrzu. Przez chwilę zaczęłam już się godzić z myślą, że ta noc nie będzie najprzyjemniejsza, ale w tej chwili zobaczyłam coś niezwykłego. Kilkadziesiąt metrów ode mnie zaczęła majaczyć się jakaś grota. Niska, miała małe wejście przypominające norę. Dodatkowo wejście przykryte było toną mchu i prowizorycznie rozstawionych gałęzi. Z pewnością musiało być przytulne. Przez chwilę walczyłam ze sobą, ale po chwili pragnienie dało za wygraną. Podbiegłam do jaskini wskakując w wejście. Przez chwilę przesuwałam się przez wąski korytarz aby po chwili znaleźć się w pełnej okazałości jaskini. Zaparło mi dech w piersiach. Była wielka i przestronna, więc wejście dawało tylko takie złudzenie. Wewnątrz porastała ją imponująca roślinność, a w oddali było słychać szum strumyka. Dodatkowo, poczułam jak mięśnie rozluźniają mi się pod wpływem ciepła, a towarzysząca mi od niedawna gęsia skórka znika całkowicie. Westchnęłam z ulgą rozglądając się wokół. Nikogo nie dostrzegłam, grota wydawała się być całkowicie pusta. Okrążyłam więc chwilę płaski głaz obrośnięty mchem po czym ułożyłam się na miękkim posłaniu. Zamknęłam oczy i już oddawałam się w objęcia Morfeusza, kiedy nagle usłyszałam jakiś dźwięk. Szybko otworzyłam oczy i w pełnej gotowości rozejrzałam się wokół. Z początku nie dostrzegłam żadnego kształtu, więc pomyślałam że wszystko mi się przywidziało, kiedy nagle dostrzegłam dwoje złotych oczu wpatrujących się we mnie z zaciekawieniem. Ich właściciel siedział w mroku, więc nie mogłam dokładnie zidentyfikować jego gatunku. Chciałam się przybliżyć i już zeskoczyłam z głazu, jednak miałam to szczęście że stworzenie mnie wyprzedziło. Pełne furii energicznie wyskoczyło zza kamienia i stanęło prosto przede mną. Przekręciłam głowę. Wilk o dziwnym umaszczeniu. Zapewne magiczny. Basior. Moje oczy świdrowały go tak, że chyba poczuł się nieswojo. Zniżył grzbiet, obnażył kły i zaczął na mnie warczeć. Przez chwilę oglądałam tę scenę ze zdziwieniem, po chwili jednak wybuchłam śmiechem. Basior zapewne spodziewał się innej reakcji, ale nie zrezygnował z bojowej postawy.
- Kim jesteś? - warknął, ale przez zaciśnięte kły brzmiało to raczej jak szczeknięcie małego pieska
- Wołają na mnie Cheshire. A pan, panie agresywny? - mruknęłam obojętnie, jakby rzucając słowa w przestrzeń
- Co tu robisz? - warknął
Przewróciłam oczami zgrywając urażenie.
- Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie. - zaśmiałam się - No więc jak będzie?
Przez chwilę patrzył na mnie zdziwiony, a w jego oczach malowała się irytacja.
- Shay. A to jest Rosaline. - mruknął wskazując łapą na jakiś kształ w kącie jaskini
Zbliżyłam się nieco i spostrzegłam, że leży tam jeszcze jedna wilczyca. Wpatrywała się we mnie lśniącymi oczymi, a pysk miała szeroko otwarty, zapewne starała się połączyć wątki i skleić jakieś zdanie. Machnęłam obojętnie łapą.
- Jesteśmy Alfami w watasze zagu... - zaczął mówić, ale ruchem łapy dałam znak, żeby skończył
- Imię wystarczy. No więc pozostaje mi was tylko pożegnać. Do zapewne nie zobaczenia. - mruknąłem, po czym skierowałam się do wyjścia.
Któryś z wilków jednak jeszcze się odezwał.
<Shay? Rosaline?>

Nowa wadera! - Cheshire