Od Etera

Wstałem jak zwykle wcześnie, nawet bardzo wcześnie. Można powiedzieć że prawie w nocy. Wychodziłem się przejść, lubie wychodzić prawie w nocy gdy nikt jeszcze nie wyszedł z jaskini. Tym razem było trochę inaczej...
Wstałem prawie w połódnie, nie wiem dlaczego. Na dworzu lał deszcz, pomimo tego że było nawet ciepło, jak na grudzień. W deszczu w oddali zobaczyłem waderę, wyglądała na waderę. Mimo że lało jak scebrą wyszedłem i powoli szłem do niej. Nagle uciekła, zdezorientowany pobiegłem za nią. Na reszcie się zmęczyła, bo przysiadła pod wielkim drzewem.
-Czemu uciekasz? - zapytałem, ale odpowiedzią było milczenie.

Jakaś wadera?

Od Cheshire CD Rosaline

Kiedy o świcie wybrałam się na spacer, planowałam jedynie samotną wędrówkę w świetle różowego światła bijącego od słońca, które dopiero co wspinało się na horyzont. Chciałam zatrzymać się na Wybrzeżu, by obserwować pierwsze promienie w zimnych barwach charakterystycznych dla fauny rozwkitającej przy brzegu. W dodatku w wodach roiło się od pysznych ryb, które były nawet lepsze od większości zwierząt skrytych w lasach. Już niemal czułam przyjemne zimno okalające moje ciało gdy skakałam między łagodne fale. Tymczasem, w połowie drogi zatrzymała mnie Rosaline. Byłam tak zamyślona, że niemal na nią wpadłam. Przywitała mnie swoim charakterystycznym uśmiechem, na widok którego przewróciłam z irytacją oczami. Jak bardzo denerwowały mnie wilki, które potrafiły cieszyć się... z życia. Na jej ramieniu dostrzegłam jakieś zwierzę. Feniksa. W ciągu całego życia widziałam niejedno takie stworzenie, jednak magiczna aura bijąca od niego wprowadziła mnie w stan błogiego spokoju.
- Nowe zwierzątko? - mruknęłam obchodząc wilczycę wokół
Ta pokręciła twierdząco głową. Wzruszyłam ramionami, po czym wolnym krokiem ruszyłam przed siebie.
- Dokąd idzesz? - spytała wadera
- Nad morze. - odparłam nawet nie odwracając głowy
Rosaline ruszyła z miejsca i podbiegła bliżej. Feniks zleciał z jej ramienia i frunął teraz nad nami. Spojrzałam na nią pytającym wzrokiem.
- Może pójdziemy tam razem? W towarzystwie weselej. - powiedziała lekko trącając mnie w ramię
Rzuciłam jej spojrzenie spode łba, w moich oczach nadal malowało się zdziwieniem. Odchrząknęłam.
- Wprawdzie nie za bardzo się z tobą zgadzam, ale nie będziesz specjalnie przeszkadzać. - mruknęłam po chwili
Rosaline ponownie się uśmiechnęła, po czym wyrównała ze mną kroki. Szłyśmy w ciszy, mimo że wadera co chwilę starała się zarzucić jakiś temat ja zbywałam ją milczeniem. Dopiero kiedy przed naszymi oczami ukazał się piaszczysty brzeg wstąpiło we mnie dziwne ożywienie. Usta zadrżały w dziwnej parodii uśmiechu, tylko na tyle było mnie stać. Podeszłam do przodu i usiadłam na ziemi tak blisko do wody, jak było to możliwe. Przy każdym przypływie o moje łapy moczyła przyjemnie zimna woda, wysuwająca się na brzeg w postaci lekkich fal. Natychmiast rozmarzyłam się widząc słońce wysuwające się z wody na horyzoncie. Miało teraz nietypową czerwoną barwę. Morze wydawało się takie bezkresne, spokojne... ciche i piękne.
- Czy to nie wspaniałe? - szepnęłam po chwili
Rosaline podniosła głowę i mruknęła coś w odpowiedzi. Bardziej interesowały ją białe muszle i fragemnty bursztynu, które zawzięcie wykopywała z piasku. Nieco zrezygnowana pokręciłam głową.
- Słuchaj... wczoraj widziałyśmy się w tamtej dolinie. - zaczęłam mówić
Wadera przestała rozrzucać piasek i obrzuciła mnie zaniepokojonym spojrzeniem. Widać było, że z trudem stara się zachować spokój.
- Owszem. - odparła
- Wyglądałaś wtedy na zaniepokojoną. Czy coś się stało, szukałaś czegoś? Nie chcę wyjść na wścibską, ale... wyglądało to nieciekawie. - ciągnęłam
Rosaline stanęła bez ruchu. Przez chwilę wyglądała jakby biła się z myślami, czy nie podzielić się ze mną informacjami. Po chwili jednak zbliżyła się do mnie i wzięła głęboki wdech. Zaczęła mówić.
<Rosaline?>

Od Aristanae CD Rosaline

- Hej- uśmiechnęłam się- Mogłabym cię o coś poprosić?
- Jasne. Mów- odparła podchodząc.
- Znam tylko ciebie... W takim razie czy mogłabyś mnie trochę oprowadzić po terenach watahy?- spytałam trochę nieśmiało- Oczywiście jeśli masz czas i ochotę- dodałam szybko.
- Okej, Aristana...- zaczęła, ale jej przerwałam.
- Proszę, mów mi po prostu Arista- przechyliłam głowę lekko w bok.

<Rosaline?>

Od Syriusza

Odpoczywałem na łączce bez żadnych większych trosk czy zmartwień. Tylko ja i wolność... och, to takie piękne a przynajmniej do momentu. Po kilku godzinach leniwego leżenia na łączce zapowiedziało się na deszcz. I jak to by nie mogła właśnie się tak stało. Deszcz runą jak z karabinu obijając o ziemię, drzewa, pobliskie wody oraz moje ciało. Otwarłem leniwie oczy po czym odetchnąłem przeciągle. Leżąc tak kilka minut odwróciłem się w końcu na plecy spoglądając na pochmurne niebo. Zamknąłem oczy gdy nagle ktoś na mnie wpadł. Było to tak gwałtowne uderzenie, że i ja i wilk przeturlaliśmy się kawałek dalej. Swój "lot" zakończyliśmy na twardych kamieniach blisko ściętych pni drzew. Ja zakończyłem swoją podróż na kamieniu. Wstałem z trudem ale jednak. Otworzyłem oczy i zacząłem błądzić wzrokiem za szują która ową podróż rozpoczęła. Kiedy nigdzie nie ujrzałem żadnej postury zdziwiony wyprostowałem się. Przymrużyłem oczy ponownie się rozglądając tym razem obchodząc pobliski teren czyli w zakresie pięciu metrów od mojego skończenia. Kiedy już straciłem nadzieję na wyżyciu się na wilku usłyszałem ciszy pisk. Zastrzygłem uszami po czym uniosłem głowę ponad wysoką trawę. Niedługo po tym ujrzałem czyjąś posturę. Położyłem uszy po sobie, warknąłem pokazując swoje kły i zacząłem podchodzić do postaci. Kiedy byłem zaledwie metr od postaci warknąłem ozięble
- Dlaczego na mnie wpadłeś?!
Wilk jednak nie odpowiedział. Ponownie warknąłem zaś w odpowiedź usłyszałem jakby syczenie. Przekręciłem głowę. Byłem zdziwiony bo to w końcu ja byłem ofiarą tego zdarzenia. Podszedłem trochę bliżej leżącej postaci
- Wszystko w porządku?
Wilk odwrócił się w moją stronę. Powoli wstał po czym wyrównał swoje obolałe ciało. Patrzyłem się na wilka, który okazał się być waderą z dość dużym zaciekawieniem.

Rosaline?

Od Aristanae CD Rosaline

- Watahy? Jakiej watahy?- spytałam trochę nie rozumiejąc.
- Zagubionych Dusz- wyjaśniła młoda wadera- A teraz odpowiedz na pierwsze pytanie. Kim jesteś?
- Wilkiem, tak jak ty- troszkę się chciałam z nią podroczyć, tak dla rozrywki.
- Pff tyle to i ja wiem. Jak się nazywasz?- przewróciła oczami.
- Aristanae- odparłam wyłaniając się z cienia i ukazując jej swoją sylwetkę- A ty? Jak masz na imię?
- Rosaline- burknęła.
- Miło poznać- delikatnie się uśmiechnęłam.
- Albo dołączysz do watahy, albo musisz się wynieść z tych terenów...- rzuciła prosto z mostu.
- Dobrze, dołączę skoro tak stawiasz sprawę- przechyliłam głowę lekko w bok.
- Pasowałoby ci stanowisko wojowniczki?- spytała.
- Wojowniczki? Nigdy w życiu!- trochę się oburzyłam.
Dlaczego wszyscy tak się "palą" na to stanowisko? Serio chce im się zabijać inne wilki?
- No dobrze dobrze, już się tak nie bulwersuj... No to może szaman, wyrocznia...?- zasugerowała.
- O tak. Bycie wyrocznią to coś dla mnie. Nie ma tam nic stresującego i nie trzeba się kłócić- usiadłam przed Rosaline.

<Rosaline?>