Od Daenerys CD Shay,a

Zderzyłam się z twardym podłożem. Niestety miałam takie pecha, że wylądowałam na prawy bark. Otworzyłam oczy. Było ciemno, wiec nic nie widziałam.
- Shay? – odezwałam się.
- Daenerys? – odpowiedział.
Ulżyło mi, że nie byłam tu sama. Wstałam, jednak przez upadek jęknęłam z bólu, gdy tylko przeniosłam ciężar ciała na prawą przednią łapę.
- Nic ci nie jest? – pokręciłam głową, co było całkowicie bez sensu, bo tego nie widział.
- Nie. – więc odpowiedziałam. – Masz coś, czym można stworzyć światło? – zapytałam, a po kilku sekundach pojawiły się płomyki.
- Panuje nad światłem, więc raczej mam. – odparł uśmiechając się delikatnie.
Płomienie, wyglądały jak błędne płomyki, tyle że były żółte. Wpatrzyłam się w nie. Wtedy przede mną pojawił się duch tygrysa, więc odsunęłam się wystraszona. Niby jestem przyzwyczajona do widzenia duchów, ale jednak nadal czuję delikatny strach, gdy pojawiają się tak nagle jak z podziemi.
- Co jest? – no tak. On ich nie widzi.
Tygrys się na mnie patrzył. Wyglądał jak zwykły kot, tyle że nie miał oby oczu, a jedno ucho mu wisiało bezwładnie na skórze.
- Nic. Po prostu... – rozejrzałam się. – Jest tu wiele duchów. – stwierdziłam widząc wiele zjaw, które błądziły w tym korytarzu.
- Widzisz duchy? – zapytałam, a ja tylko kiwnęłam głową.
- Zginiecie... – odezwał się jeden z duchów, a potem wszystkie to powtarzały.
- Musimy znaleźć wyjście, bo skończymy tu jako potępione dusze jak te. – powiedziałam i ruszyłam przed siebie, a basior obok mnie. Gdyby nie to, że włada światłem, ciekawe co to by było.

<Shay?>

Od Daenerys cd. Shay'a

Patrzyłam na to wszystko z zachwytem. Pierwszy raz widziałam coś takiego. Znaczy kiedyś, dawno temu słyszałam o miejscu, gdzie skały lewitują, ale nie myślałam, że historia ta jest prawdziwa. Mówią, że to nie tylko piękne miejsce, ale również tajemnicze i magiczne.
- Jasne! - uśmiechnęłam się i cofnęłam.
W każdej chwili mogę spać i to jest właśnie piękne. Ryzyko, poczucie strachu. Czasem dręczące i przeszkadzające, ale jednak dla mnie to uczucie jest wspaniałe. Basior uważnie mi się przyglądał. Cofałam się, aż byłam wystarczająco daleko od klifu by… Ruszyłam biegiem i odbijając się od podłoża, skoczyłam z mocnym odbiciem, dzięki czemu wylądowałam na jednej ze skał.
- Idziesz? - krzyknęłam i ponownie się wzbiłam na kolejną skałę.
Basior bez większych odpowiedzi, skoczył za mną. Zaczęliśmy się kierować do tych łuków.
- Kto pierwszy! – rzuciłam szybko i przyśpieszyłam tępa.
Teraz to był wyścig, a Shay mnie nie oszczędzał. Także ruszył szybciej. Skakaliśmy ze skały na skałę, z rozpędu lub bez. Wspaniałe uczucie, a poprzedni strach, ze zlecę i zginę, teraz był przeszłością.
W końcu oboje stanęliśmy zadyszani na jednej skale, a nad nami rozciągał się łuk skalny.
- Szybki jesteś – powiedziałam do basiora, który był pierwszy, szybszy o kilka sekund. Niezły jest.
- Może, ale ja tu już byłem nie raz – odwrócił się i podniósł łeb do góry.

<Shay?>

Od Daenerys cd. Shay

Basior wydawał się miły. Ale to mogą być tylko pozory. Ja na przykład jestem nieśmiała i miła, a jednak potrafię zabić. Jest alfą, ale jakoś tego w tej chwili nie ukazuję. To dobrze. Nienawidzę wilków, które uważają się za lepszych.
Spacer? A czemu by nie. Terenów i tak nie poznałam, a to będzie dobry moment do zwiedzenia ich. A czy basior mnie polubi, albo przynajmniej zaakceptuje, to już nie mój problem. Kiwnęłam tylko twierdząco głową. Shay stanął obok mnie i ruszyliśmy przed siebie w ciszy.
Wczoraj poznałam jego siostrę - Rosalie. Podobni to oni zbytnio nie są. Praktycznie wogle. Spojrzałam na basiora kątem oka. Mam zacząć rozmowę? Ale o czym.
- Jak twoje pierwsze wrażenie na temat watahy? - jednak nie muszę zaczynać pierwsza. On to zrobił. No dobra. Teraz się tylko przełamać, aby nawiązać z nim rozmowę.
- Na razie nie mam żadnego wrażenia - powiedziałam szczerze, chociaż trochę cicho. Trochę boję się jego reakcji. - Jak to jest być alfą? - zapytałam z ciekawości.
- Trudno to opisać. Z jednej strony to uciążliwe, a z drugiej strony czujesz się odpowiedzialny za wszystkich - powiedział, a ja kiwnęłam głową. Tyle z rozmowy?
Znaleźliśmy się w lesie. Poczułam powiew wiatru, który był dosyć chłodny. Wokół nas rosły różnego gatunku drzewa, pod łapami czułam suchą trawę, którą w końcu pokryje śnieg.
- Ładny wisiorek. Skąd go masz? - usłyszałam i skierowałam wzrok na basiora. Potem zwiesiłam łeb, aby spojrzeć na krzyż.
- Od kolegi, zanim przeszyła go włócznia - powiedziałam spokojnie, jakby nigdy nic się nie stało. Tak. Podczas rozmowy o przeszłości, moja twarz jest nad wyraz spokojna. Łzy były przeszłością, teraz to tylko wspomnienia, nic więcej.
- O. Wybacz, że zapytałem - zmieszał się, a ja minimalnie uśmiechnęłam.
- Nie przepraszaj za takie głupie rzeczy - powiedziałam delikatnie rozbawiona tym. Po co się za takie rzeczy przeprasza? Skąd mógł to wiedzieć? To głupie. Spojrzałam na niego, a głównie to w jego oczy. - Masz ładne oczy. Kocie - stwierdziłam, a potem zdając sobie sprawę, co teraz powiedziałam, zwiesiłam łeb i zamilkłam. Nadal szliśmy, nie zatrzymywaliśmy się. Nasze łapy jakby same nas prowadziły przed siebie, tylko omijając przeszkody i drzewa. „Ty masz kocie oczy, a ja lisie uszy” pomyślałam.

<Shay?>

Od Daenerys

Przed pięcioma czy dziesięcioma minutami temu, stoczyłam walkę z wilkołakiem. Był świetny w walce, a jego szybkość dorównywała mojej. Po kilkuminutowym biegu, gdzie miałam zamiar uciec, stworzenie wyskoczyło przede mną. Sierść miał czarną, a jego oczy były czerwone z furii. Nie wiem co go tak zdenerwowało, ale widocznie chcę się wyżyć na mnie. Był ode mnie wyższy chyba o dwie, albo i o trzy głowy, a niska to ja nie jestem. No i co miałam zrobić? Chciałam jeszcze przeżyć, a nie po to ćwiczę tyle czasu. Stanęłam do walki.
W dłoni niczego nie miałam. Tylko na plecach zarzucony kołczan ze strzałami i jeden drewniany łuk, a wszystko to własnoręcznie robione. Na początku unikałam jego skoków, zamachów czy prób staranowanie mnie, a nawet prób ugryzienia mnie. Szybki był, ale ja zwinniejsza. Gdy zawalił głową o drzewa, miałam trzy sekundy przewagi. Szybko wdrapałam się na drzewo, które było najbliżej mnie i które umożliwiało wejście na nie dzięki grubym i mocnym gałęziom. Jednak był szybszy niż myślałam. Gdy ostatnia noga, czyli lewa miałam się znaleźć na górze, zamiast być na dole, na takiej odpowiedniej wysokości dla stworzenia, wilkołak to wykorzystał i zdążył mi przeciąć łydkę tak, aby krew z niego zaczęła wypluwać bardzo szybko. Znalazłam się może z sześć metrów nad ziemią, a stworzenie nie mogło mnie już dotknąć. Nieudane próby wejścia na drzewo skończyły się tragicznie.
Wyciągnęłam strzałę i napięłam cięciwę. Wycelowałam. Wystrzeliłam w jego głowę, która została przebita na wylot przez strzałę. Wilkołak już nie miał szans na powstanie, więc nie miałam się już czego bać.
Zeszłam z drzewa próbując wytrzymać ból. Miałam teraz problem z chodzeniem, jednak strzałę którą posłałam w jego łeb, została przeze mnie wyjęta. Wytarłam krew o bluzkę i spojrzałam na ubranie. Wszystko było brudne, w piachu i błocie. Nic dziwnego. Przed spotkaniem tego potwora wywaliłam się kilka razy, bo przywaliłam niechcący w drzewo, a potem obraz był podwójny i rozmazany.
Otworzyłam oczy. "Znowu dziwny sen" pomyślałam zdajac sobie z tego sprawę po sekundzie patrzenia przed siebie. Lażałam na łące. Miękkiej i mokrej, a do tego świeżej trawie, którą wkrótce pokryje śnieg. Przede mną była woda, małe jeziorko. Ktoś nade mną stał. Widziałam cień tego kogoś, oraz go czułam. Wstałam i się otrzepałam, a osobnik odsunął trochę, aby dać mi więcej przestrzeni. Spojrzałam na niego. Normalny wilk. Staliśmy i patrzyliśmy tylko na siebie. Żadne z nas się nie odezwało. Ja nie wiem po co bym miała się odzywać, oraz o czym bym miała rozmawiać. Wczoraj dołączyłam do tej watahy. Jeśli ten wilk jest także z tego stada, zapewne mnie nie zna i się spyta, kim jestem. Nie musi wiedzieć, a ja przyjaciół nie potrzebuje. Przynajmniej jak na razie. W ciszy podeszłam do wody i się jej napiłam, gasąc pragnienie, które mnie drapie od mojego obudzenia, a nawet od czasu próbu ucieczki przed wilkołakiem we śnie. W uszach słyszałam tylko szum wiatru. Zero czegokolwiek. Nawet bicia serca, oddechu, czy zwykłym małym ćwierkających wróbelków.

<Ktoś?>

Nowa wadera! - Daenerys