- Speceruje, nie widać? - odrzekłam - A Ty co tu robisz?
- Nie ważne. - powiedział, po czym powoli odszedł
- Zaczekaj. Powiedz co tu robisz? Jesteś szpiegiem?
Basior zatrzymał się, po po czym odpowiedział:
- Też spaceruje, a co? Zabronisz?
- Może... Chodzisz właśnie po terenach watahy...
- I co z tego? - przerwał mi
- To jest moja wataha. Albo dołączysz i będziesz miał prawo tutaj przebywać, albo wyjdź z tych terenów. - warknełam
<Darth?>
niedziela, 29 listopada 2015
sobota, 28 listopada 2015
Od Blusji CD Lucas'a
-Ty, niby samiec, a płochliwy żeś jak kurczak- krzyknęłam biegnąc za idącym basiorem.
Nie usłyszałam odpowiedzi, a tylko ciche mamrotanie pod nosem. W ramach figla "podesłałam" pod jego nogi pasmo lodu. Przez to, Lucas zaczął się ślizgać. Jednak po chwili uniósł się w powietrze.
-Idiotka!- krzyknął z lotu oddalając się.
-Ma skrzydła to odlatuje! Tchórz!- wrzasnęłam do lecącego wilka.
Chyba miał mnie już dość bo już go nie widziałam. Jednak od czego ma się nos? Zaczęłam wąchać w powietrzu. Pomimo, iż poleciał górą dało się wyczuć zapach niżej. W końcu za pomocą tej metody odkryłam, że poleciał do jakiejś jaskini. Zaczęłam tłuc się przy wejściu.
-Nieźle się zdenerwuje- pomyślałam dławiąc śmiech.- To za tą Idiotkę panienko!
Lucas?
Nie usłyszałam odpowiedzi, a tylko ciche mamrotanie pod nosem. W ramach figla "podesłałam" pod jego nogi pasmo lodu. Przez to, Lucas zaczął się ślizgać. Jednak po chwili uniósł się w powietrze.
-Idiotka!- krzyknął z lotu oddalając się.
-Ma skrzydła to odlatuje! Tchórz!- wrzasnęłam do lecącego wilka.
Chyba miał mnie już dość bo już go nie widziałam. Jednak od czego ma się nos? Zaczęłam wąchać w powietrzu. Pomimo, iż poleciał górą dało się wyczuć zapach niżej. W końcu za pomocą tej metody odkryłam, że poleciał do jakiejś jaskini. Zaczęłam tłuc się przy wejściu.
-Nieźle się zdenerwuje- pomyślałam dławiąc śmiech.- To za tą Idiotkę panienko!
Lucas?
Od Daenerys
Przed pięcioma czy dziesięcioma minutami temu, stoczyłam walkę z
wilkołakiem. Był świetny w walce, a jego szybkość dorównywała mojej. Po
kilkuminutowym biegu, gdzie miałam zamiar uciec, stworzenie wyskoczyło
przede mną. Sierść miał czarną, a jego oczy były czerwone z furii. Nie
wiem co go tak zdenerwowało, ale widocznie chcę się wyżyć na mnie. Był
ode mnie wyższy chyba o dwie, albo i o trzy głowy, a niska to ja nie
jestem. No i co miałam zrobić? Chciałam jeszcze przeżyć, a nie po to
ćwiczę tyle czasu. Stanęłam do walki.
W dłoni niczego nie miałam. Tylko na plecach zarzucony kołczan ze strzałami i jeden drewniany łuk, a wszystko to własnoręcznie robione. Na początku unikałam jego skoków, zamachów czy prób staranowanie mnie, a nawet prób ugryzienia mnie. Szybki był, ale ja zwinniejsza. Gdy zawalił głową o drzewa, miałam trzy sekundy przewagi. Szybko wdrapałam się na drzewo, które było najbliżej mnie i które umożliwiało wejście na nie dzięki grubym i mocnym gałęziom. Jednak był szybszy niż myślałam. Gdy ostatnia noga, czyli lewa miałam się znaleźć na górze, zamiast być na dole, na takiej odpowiedniej wysokości dla stworzenia, wilkołak to wykorzystał i zdążył mi przeciąć łydkę tak, aby krew z niego zaczęła wypluwać bardzo szybko. Znalazłam się może z sześć metrów nad ziemią, a stworzenie nie mogło mnie już dotknąć. Nieudane próby wejścia na drzewo skończyły się tragicznie.
Wyciągnęłam strzałę i napięłam cięciwę. Wycelowałam. Wystrzeliłam w jego głowę, która została przebita na wylot przez strzałę. Wilkołak już nie miał szans na powstanie, więc nie miałam się już czego bać.
Zeszłam z drzewa próbując wytrzymać ból. Miałam teraz problem z chodzeniem, jednak strzałę którą posłałam w jego łeb, została przeze mnie wyjęta. Wytarłam krew o bluzkę i spojrzałam na ubranie. Wszystko było brudne, w piachu i błocie. Nic dziwnego. Przed spotkaniem tego potwora wywaliłam się kilka razy, bo przywaliłam niechcący w drzewo, a potem obraz był podwójny i rozmazany.
Otworzyłam oczy. "Znowu dziwny sen" pomyślałam zdajac sobie z tego sprawę po sekundzie patrzenia przed siebie. Lażałam na łące. Miękkiej i mokrej, a do tego świeżej trawie, którą wkrótce pokryje śnieg. Przede mną była woda, małe jeziorko. Ktoś nade mną stał. Widziałam cień tego kogoś, oraz go czułam. Wstałam i się otrzepałam, a osobnik odsunął trochę, aby dać mi więcej przestrzeni. Spojrzałam na niego. Normalny wilk. Staliśmy i patrzyliśmy tylko na siebie. Żadne z nas się nie odezwało. Ja nie wiem po co bym miała się odzywać, oraz o czym bym miała rozmawiać. Wczoraj dołączyłam do tej watahy. Jeśli ten wilk jest także z tego stada, zapewne mnie nie zna i się spyta, kim jestem. Nie musi wiedzieć, a ja przyjaciół nie potrzebuje. Przynajmniej jak na razie. W ciszy podeszłam do wody i się jej napiłam, gasąc pragnienie, które mnie drapie od mojego obudzenia, a nawet od czasu próbu ucieczki przed wilkołakiem we śnie. W uszach słyszałam tylko szum wiatru. Zero czegokolwiek. Nawet bicia serca, oddechu, czy zwykłym małym ćwierkających wróbelków.
<Ktoś?>
W dłoni niczego nie miałam. Tylko na plecach zarzucony kołczan ze strzałami i jeden drewniany łuk, a wszystko to własnoręcznie robione. Na początku unikałam jego skoków, zamachów czy prób staranowanie mnie, a nawet prób ugryzienia mnie. Szybki był, ale ja zwinniejsza. Gdy zawalił głową o drzewa, miałam trzy sekundy przewagi. Szybko wdrapałam się na drzewo, które było najbliżej mnie i które umożliwiało wejście na nie dzięki grubym i mocnym gałęziom. Jednak był szybszy niż myślałam. Gdy ostatnia noga, czyli lewa miałam się znaleźć na górze, zamiast być na dole, na takiej odpowiedniej wysokości dla stworzenia, wilkołak to wykorzystał i zdążył mi przeciąć łydkę tak, aby krew z niego zaczęła wypluwać bardzo szybko. Znalazłam się może z sześć metrów nad ziemią, a stworzenie nie mogło mnie już dotknąć. Nieudane próby wejścia na drzewo skończyły się tragicznie.
Wyciągnęłam strzałę i napięłam cięciwę. Wycelowałam. Wystrzeliłam w jego głowę, która została przebita na wylot przez strzałę. Wilkołak już nie miał szans na powstanie, więc nie miałam się już czego bać.
Zeszłam z drzewa próbując wytrzymać ból. Miałam teraz problem z chodzeniem, jednak strzałę którą posłałam w jego łeb, została przeze mnie wyjęta. Wytarłam krew o bluzkę i spojrzałam na ubranie. Wszystko było brudne, w piachu i błocie. Nic dziwnego. Przed spotkaniem tego potwora wywaliłam się kilka razy, bo przywaliłam niechcący w drzewo, a potem obraz był podwójny i rozmazany.
Otworzyłam oczy. "Znowu dziwny sen" pomyślałam zdajac sobie z tego sprawę po sekundzie patrzenia przed siebie. Lażałam na łące. Miękkiej i mokrej, a do tego świeżej trawie, którą wkrótce pokryje śnieg. Przede mną była woda, małe jeziorko. Ktoś nade mną stał. Widziałam cień tego kogoś, oraz go czułam. Wstałam i się otrzepałam, a osobnik odsunął trochę, aby dać mi więcej przestrzeni. Spojrzałam na niego. Normalny wilk. Staliśmy i patrzyliśmy tylko na siebie. Żadne z nas się nie odezwało. Ja nie wiem po co bym miała się odzywać, oraz o czym bym miała rozmawiać. Wczoraj dołączyłam do tej watahy. Jeśli ten wilk jest także z tego stada, zapewne mnie nie zna i się spyta, kim jestem. Nie musi wiedzieć, a ja przyjaciół nie potrzebuje. Przynajmniej jak na razie. W ciszy podeszłam do wody i się jej napiłam, gasąc pragnienie, które mnie drapie od mojego obudzenia, a nawet od czasu próbu ucieczki przed wilkołakiem we śnie. W uszach słyszałam tylko szum wiatru. Zero czegokolwiek. Nawet bicia serca, oddechu, czy zwykłym małym ćwierkających wróbelków.
<Ktoś?>
Od Lucas'a CD Blusji
- Wariatka - warknąłem nieźle poirytowany po czym otrzepałem się po raz
kolejny jednak nadal ociekałem wodą. Zacząłem mamrotać pod nosem i
przeklinać niebiosa za co mnie to spotkało. Przecież byłem grzeczny, ta.
Lucas is a good boy. No chyba raczej nie...
- Ty ze skrzydłami. Żyjesz panienko? - zaśmiała się wadera z zgryźliwym uśmiechem na pysku.
- Odejdź ode mnie siło nieczysta! - krzyknąłem cofając się o krok. Wadera uniosła jedną brew do góry i zlustrowała mnie wzrokiem. Prychnąłem pogardliwie niczym rozdrażniony kot.
- Po pierwsze nie "Siła nieczysta" tylko Blusji a po drugie nie trzęś tak skrzydełkami bo ci piórka opadną kurczaku - zaśmiała się po czym mówiąc to podeszła do mnie i pacnęła mnie łapą w klatkę piersiową.
- Nie dotykaj mnie - syknąłem poprawiając lekko rozczochrane przez dotyk samicy futro.
- No dobra panie nietykalny. Ktoś ty?
- Lucas - odparłem podnosząc się z ziemi i idąc przed siebie. Odetchnąłem głęboko ale niestety mój spokój nie trwał długo. O ironio ta natrętna wadera zaczęła za mną biec a że ja szedłem sobie powoli to dogoniła mnie w miarę szybko.
Blusji?
- Ty ze skrzydłami. Żyjesz panienko? - zaśmiała się wadera z zgryźliwym uśmiechem na pysku.
- Odejdź ode mnie siło nieczysta! - krzyknąłem cofając się o krok. Wadera uniosła jedną brew do góry i zlustrowała mnie wzrokiem. Prychnąłem pogardliwie niczym rozdrażniony kot.
- Po pierwsze nie "Siła nieczysta" tylko Blusji a po drugie nie trzęś tak skrzydełkami bo ci piórka opadną kurczaku - zaśmiała się po czym mówiąc to podeszła do mnie i pacnęła mnie łapą w klatkę piersiową.
- Nie dotykaj mnie - syknąłem poprawiając lekko rozczochrane przez dotyk samicy futro.
- No dobra panie nietykalny. Ktoś ty?
- Lucas - odparłem podnosząc się z ziemi i idąc przed siebie. Odetchnąłem głęboko ale niestety mój spokój nie trwał długo. O ironio ta natrętna wadera zaczęła za mną biec a że ja szedłem sobie powoli to dogoniła mnie w miarę szybko.
Blusji?
Od Blusji
-Pięknie tu....- myślałam wchodząc do wody w rzece.
Od dawna nie miałam styczności z wodą, przez co znacznie osłabła mi moc. Trochę popływałam. Posiedziałam po wodą i zaczęłam przetrząsać dno, poszukując jakiś muszli. Niczego niestety nie znalazłam. Wypłynęłam na powierzchnię i przeszłam brzegiem w kierunku gdzie są ryby. Gdy kilka złapałam usłyszałam, że ktoś tapla się w wodzie. Wskoczyłam do niej i cicho podpłynęłam. Zobaczyłam, że jest to jakiś biały wilk ze skrzydłami. Kiedy się wynurzył złapałam go za ogon i pociągnęłam w dół. Trzymałam go tak kilka minut. Gdy się uspokoił wyciągnęłam go na brzeg. Spokojnie siedziałam jakby nigdy nic.
-Co ty najlepszego chciałaś zrobić?-usłyszałam zza pleców.
-Ty mi powiedz co robiłeś w wodzie. Lepiej uważaj z tym bo ci pióra ze skrzydeł odpadną- odpowiedziałam z chytrym uśmieszkiem
Lucas?
Od dawna nie miałam styczności z wodą, przez co znacznie osłabła mi moc. Trochę popływałam. Posiedziałam po wodą i zaczęłam przetrząsać dno, poszukując jakiś muszli. Niczego niestety nie znalazłam. Wypłynęłam na powierzchnię i przeszłam brzegiem w kierunku gdzie są ryby. Gdy kilka złapałam usłyszałam, że ktoś tapla się w wodzie. Wskoczyłam do niej i cicho podpłynęłam. Zobaczyłam, że jest to jakiś biały wilk ze skrzydłami. Kiedy się wynurzył złapałam go za ogon i pociągnęłam w dół. Trzymałam go tak kilka minut. Gdy się uspokoił wyciągnęłam go na brzeg. Spokojnie siedziałam jakby nigdy nic.
-Co ty najlepszego chciałaś zrobić?-usłyszałam zza pleców.
-Ty mi powiedz co robiłeś w wodzie. Lepiej uważaj z tym bo ci pióra ze skrzydeł odpadną- odpowiedziałam z chytrym uśmieszkiem
Lucas?
Subskrybuj:
Posty (Atom)
