Od Rosaline CD Cheshire

- Co tu robisz? - zapytałam "zdejmując" uśmiech z pyska
- Nie mogłam spać. Poszłam na spacer, po czym zobaczyłam Ciebie i tutaj zleciałam. - odparła
- Okey. - mój uśmiech ponownie zagościł
Była piękna noc. Księżyc w pełni. Wiatr lekko powiewał między futrem.
- A Ty co robisz? - zapytała po chwili wadera
- W nocy nigdy nie mogę zanąć. Wałęsam się po terenach watahy...
- Jak duch, bądź zjawa? - przerwała mi
- Tak. Odsypiam nad ranem. - zakończyłam krótko
- Chyba już pójdę. Chcem się chociaż trochę wyspać. Pa.
- Pa. - pożegnałam się
Dalej włóczyłam się po terenach watahy w poszukiwaniu czegoś fajnego do roboty. Zatrzymałam się na łące. Lubiłam tu być. Przypatrzyłam się listku na krzaczku. Były na nim małe kropeli wody.
- To pewnie resztki z ostatniego deszczu. - pomyślałam
Nagle za krzakami dostrzegłam jakieś małe stworzenie. Był to feniks - mały. Podeszłam do niego.
- Pomóż mi. - powiedział telepatycznie
- Też ma te moc. - pomyślałam
- Co Ci się stało. - odpowiedziałam
- Ugryzł mnie wilkołak.
- Za chwile wracam. - obiecałam
Zebrałam trochę ziół i wróciłam do Feniksa. Ptak pokazał mi ranę, a ja ją opatrzyłam i dałam zioła.
- Dziękuje. - odparł
- Nie ma za co. Pójdziesz ze mną? Musisz się teraz wykurować. - uśmiechnełam się
- Oczywiście. Będę teraz zawsze przy tobie.
Zaniosłam feniksa do swojej jaskini i od tej pory staliśmy się nie rozłączni.
Na zajutrz rano wziełam Fire'a (swojego feniksa) na spacer. Po drodze spotkałam Cheshire.

Cheshire?

Od Daenerys cd. Shay'a

Patrzyłam na to wszystko z zachwytem. Pierwszy raz widziałam coś takiego. Znaczy kiedyś, dawno temu słyszałam o miejscu, gdzie skały lewitują, ale nie myślałam, że historia ta jest prawdziwa. Mówią, że to nie tylko piękne miejsce, ale również tajemnicze i magiczne.
- Jasne! - uśmiechnęłam się i cofnęłam.
W każdej chwili mogę spać i to jest właśnie piękne. Ryzyko, poczucie strachu. Czasem dręczące i przeszkadzające, ale jednak dla mnie to uczucie jest wspaniałe. Basior uważnie mi się przyglądał. Cofałam się, aż byłam wystarczająco daleko od klifu by… Ruszyłam biegiem i odbijając się od podłoża, skoczyłam z mocnym odbiciem, dzięki czemu wylądowałam na jednej ze skał.
- Idziesz? - krzyknęłam i ponownie się wzbiłam na kolejną skałę.
Basior bez większych odpowiedzi, skoczył za mną. Zaczęliśmy się kierować do tych łuków.
- Kto pierwszy! – rzuciłam szybko i przyśpieszyłam tępa.
Teraz to był wyścig, a Shay mnie nie oszczędzał. Także ruszył szybciej. Skakaliśmy ze skały na skałę, z rozpędu lub bez. Wspaniałe uczucie, a poprzedni strach, ze zlecę i zginę, teraz był przeszłością.
W końcu oboje stanęliśmy zadyszani na jednej skale, a nad nami rozciągał się łuk skalny.
- Szybki jesteś – powiedziałam do basiora, który był pierwszy, szybszy o kilka sekund. Niezły jest.
- Może, ale ja tu już byłem nie raz – odwrócił się i podniósł łeb do góry.

<Shay?>

Od Shay'a CD Cheshire

-Ja? Nic nie chcę, muszę dbać o członków swojej watahy - powiedziałem ze złośliwym uśmieszkiem obchodząc waderę dookoła
Cheshire w odpowiedzi warknęła. Było widać że stara się nad sobą zapanować by nie rzucić się na mnie, jednak średnio się tym przejąłem.
-A tak na poważnie to chce ci opowiedzieć o tej jaskini - powiedziałem - Jest to Kryształowa Jaskinia, w tej watasze wilki nie mieszkają same w jaskiniach więc niedługo będziesz mieć tu większe towarzystwo
Zaśmiałem się widząc niezadowolenie Cheshire. Nie wiem dlaczego ale jakoś lubiłem ją denerwować, choć to nie leży w mojej naturze.
-Mam jeszcze jedną sprawę... oprowadzić cię czy dasz sobie radę? - zapytałem i rzuciłem złośliwy uśmieszek

<Cheshire? Kompletny brak weny... ;-; >

Od Shay'a CD Daenerys

Szliśmy w całkowitej ciszy. Las stawał się coraz gęstszy. Ponieważ byliśmy blisko gór postanowiłem pokazać Daenerys najwspanialszy, moim zdaniem, teren. Niestety żeby tam dojść trzeba pokonać wiele nie łatwych przeszkód. Cała ta wędrówka trwała około godziny. W pewnym momencie naszym oczom ukazały się ogromnie zarośla które bardzo dobrze znałem, teraz tylko one dzieliły nas od celu. Zatrzymałem się gwałtownie.
-Chcesz zobaczyć coś fajnego? - zapytałem z uśmiechem
Daenerys kiwnęła głową. Łapą wskazałem jej by przeszła przez zarośla. Nie pytając o nic zrobiła to. Poszedłem za nią. Staliśmy teraz przy krawędzi ogromnego klifu, nie byłoby w tym nic niezwykłego gdzyby nie fakt że parę metrów od nas przeleciała ogromna skała.
-Witaj na teranie Lewitujących Gór - powiedziałem
Zdziwienia wadery nie dało się opisać. Rozbawiło mnie to.
-Moja reakcja była taka sama kiedy pierwszy raz to zobaczyłem - powiedziałem
W oddali pojawiło się więcej takich skał, a przy horyzoncie były ogromne skalne łuki.
-Jak chcesz to zaprowadzę cię pod te łuki - powiedziałem i wskazałem na nie łapą.

<Daenerys? =3 >

Od Cheshire

Było już późno, zapewne zbliżała się północ. Mimo, że przez ostatnie godziny starałam się zasnąć moje starania kończyły się na niczym, przewracałam się tylko z boku na bok. Za każdym razem kiedy zamykałam oczy czułam, że cały koszmar dzieje się na nowo. Bezustannie widziałam krew wypływającą z rozszarpanych ciał, a cichy śpiew ptaków dochodzący z zewnątrz mieszał się z jękami, które przecież tak naprawdę istniały tylko w moim umyśle. Kilka razy słyszałam też krzyk przepełniony bólem, a wtedy przez moje ciało przechodziły dreszcze. Przecież to nie miało sensu, jeszcze kilka godzin spędzonych w tej norze i oszaleję. Nie myśląc wiele zeskoczyłam z płaskiego głazu który służył mi za posłanie. Przeciągnęłam się z trudem powstrzymując ziewnięcie i słuchałam dźwięku jaki wydawały rozprostowywane kości. Wolnym krokiem skierowałam się do wyjścia, a od nadmiaru świeżego powietrza zakręciło mi się w głowie. Mimo to chłód nocy był tak przyjemny, że od razu poczułam ulgę. Ruszyłam przed siebie patrząc rozglądając się wokół. To jasne gdzie zamierzałam się wybrać. Szkoda byłoby marnować tak pięknej nocy. Nie minęła chwila jak pokonałam las i zaczęłam kierować się na wschód. Nie znałam jeszcze za dobrze wszystkich terenów, ale spostrzegłam że droga którą szłam robiła się coraz bardziej górzysta i pokryta kamieniami, więc był to dobry znak. Kiedy na horyzoncie zaczęły malować się ośnieżone szczyty gór uśmiechnęłam się do siebie przyspieszając kroku. Do podnóża gór dotrłam w krótkim czasie, ale nie miałam zamiaru wspinać się na sam szczyt, który wydawał się znikać między chmurami we mgle. Zamiast tego wybrałam łagodny szlak, którym pokonałam niższą część łancuchu. Droga kończyła się sporym urwiskiem, to właśnie był cel mojej wędrówki. Usiadłam tuż przy jej brzegu. To było piękne miejsce, które od razu zapadło mi w pamięć, kiedy pierwszy raz rzuciłam okiem na okolicę. Ukryte między skałami, z dala od jaskiń... Spokój i niedostępność tego miejsca dawała mu niezwykłą aurę. Szczególnie pięknie wyglądało tu niebo, wydawało się że wszystkie gwiazdy świeciły jaśniej. Od razu wbiłam wzrok w nocne niebo zapominając o wszystkim. Przejrzyste niebo było także dobrą okazją do innej rzeczy. Można było odczytywać horoskopy. Bardzo lubiłam się tym zajmować, wydawało mi się że wróżby naprawdę się spełniają. Bliźnięta, baran, byk... łatwo odnajdywałam horoskopy. Na intensywnie granatowym niebie z łatwością dojrzałam małą, świetlistą kulę. Wenus. Układałam to wszystko w całość, a kiedy skończyłam... przeżyłam mały szok. Według horoskopu w najbliższym czasie miało mnie spotkać coś złego, przed czym nie zdołam uciec. Jeszcze raz spojrzałam w niebo, aby upewnić się że czegoś nie przeoczyłam. Nie. Wszystko się zgadzało. Mimo, że nie była to najkorzystniejsza przepowiednia postanowiłam zachować spokój i zająć się czymś innym. Mimo to co chwilę odpływałam myślami zastanawiając się nad przyszłością. W pewnym momencie coś zwróciło moją uwagę. W dolinie znajdującej się pod urwskiem, na którym teraz siedziałam dostrzegłam jakiś ruch. Zatrzęsłam się nieco i wytężyłam wzrok. Mało co widziałam. Istota o chudej posturze krążyła w dole energicznie przetrząsając każdy kawałek trawy, zupełnie jakby czegoś poszukiwała. Oczywiście domyśliłam się, że to wilk, najpewniej z watahy, ale jego niepokój mnie zaciekawił. Postanowiłam przyjrzeć się z bliska. Jako, że dotarcie na dno wąwozu zajełoby mi zdecydowanie za dużo czasu. Jedynym możliwym rozwiązaniem było rzucenie się w dół. Oczywiście nie w tej postaci, to by się równało ze śmiercią. Wzięłam głęboki oddech, po czym zmieniłam się w kruka, z trudem powstrzymując się od wrzasku. Przemiana w małe zwierzę jest na szczęście krótka. Zeskoczyłam z klifu rozkładając swoje nowe, czarne skrzydła i poszybowałam w dół. Uczucie wiatru na skórze było takie przyjemne, że niemal wynagrodziło mi niedawny ból. Zleciałam na dół i wylądowałam na jednym z drzew w dolinie, niedaleko nieznajomego, a właściwie nieznajomej. Poznałam bowiem w niej Rosaline, waderę z watahy. Nie zwróciła na mnie szczególnej uwagi, nadal szukała czegoś w trawie. Widząc to zmieniłam się z powrotem w wilka, przy czym straciłam równowagę i zachwiałam się na gałęzi. Rosaline kątem oka dostrzegła mój ruch i błyskawicznie odwróciła się w moim kierunku. Nieco się przestraszyła, ale po chwili posłała mi uśmiech. W jej oczach widziałam jednak, że nie ma chyba powodów do śmiechu.
<Rosaline?>

Od Blusji CD Lucasa

-Nope. Mówi się "słowo honoru".-odpowiedziałam śmiejąc się.
Ustaliliśmy trasę wyścigu. Ponieważ ściemniało się, meta była obok jaskini Lucasa. Ja musiałabym przejść jeszcze jakiś kilometr-dwa.
-Trzy.... Dwa.... START!
-Osz ty! - krzyknął basior goniąc za mną. -I tak wygram!-dodał żartobliwie.
Po drodze do końca na naszej trasie stanęło stado "magirożców" (jak zdążyłam kiedyś nazwać). W sumie były to nosorożce. Kiedy tylko je ujżałam krzyknęłam;
-Zawracać!- i pognałam dzikim pędem w przeciwnym kierunku. To samo zrobił Lu.
Wyścig już się kończył. Jak przypuszczałam, wygrał samiec.
-Dobranoc- powiedziałam i pobiegłam kłusem w stronę mojej jaskini.
Kiedy już byłam przy wejściu usłyszałam głos.
-Witaj Blusji...
-Kim jesteś?!
-Twoim koszmarem...- podczas gdy cień to wypowiadał poczułam, że coś mnie łapie z tyłu. Chciałam coś powiedzieć, ale już nie mogłam bo miałam zatkane usta (pysk)...

Lucas? Pomimo "sojuszu" i tak jest mój złośliwy charakterek >

Od Lucasa CD Blusji

- No to skoro mamy rozejm to co teraz robimy? - spytałem wychodząc na brzeg jeziora.
- Nie mam pojęcia. Wymyśl coś ty jesteś facetem - skwitowała krótko wadera i podpłynęła do krawędzi brzegu jednak nie wyszła wody.
- Polowanie? Wyścig? Jakiś inny konkurs? A może... - chciałem dalej coś wymyślić ale przerwał mi wesoły krzyk wadery
- Wyścig! Tak! Wyścig! Ale masz zakaz latania, okay? - spytała patrząc na mnie srogo
- Zgoda, słowo harcerza
- Przecież nie jesteś harcerzem - zaśmiała się gdy kreśliłem znak "X" na mojej klatce piersiowej
- No ale tak się mówi co nie? - spytałem uśmiechając się niezręcznie

Blusji? Chwilowy brak weny xd